قرة بن قيس تميمى گويد: [٢] هنگام عبور زنان از كنار حسين (ع)، ديدم كه فرياد برمى‌آوردند و سيلى به صورت مى‌زدند. من سوار بر اسب به آنها نزديك شدم؛ و منظره هيچ زنى را زيباتر از آنان نديدم». [٣]

ساعتهاى پايانى روز عاشورا

سيد بن طاووس مى‌نويسد: بدان كه در پايان روز عاشورا اهل و عيال حسين (ع) به‌

[١] . اللهوف، ص ١٨٠- ١٨١، ابن نما در مثير الاحزان، (ص ٧٧) مى‌نويسد: زنان از كنار پيكر خون‌آلود حسين، كه از دوستانش اينك دور افتاده بود، گذر كردند. پس زينب با صدايى اندوهگين و قلبى شكسته بر او گريست، به طورى كه دل سنگ آب شد و كوههاى استوار از هم پاشيد!».

[٢] . قرة بن قيس تميمى: وى فرستاده ابن سعد در اوايل نزول امام (ع) در كربلا نزد ايشان بود. آنجا كه‌خطاب به وى گفت: اى قرة، با حسين ديدار كن و از او بپرس كه براى چه آمده و چه مى‌خواهد؟ قره نزد آن حضرت رفت؛ و چون امام وى را ديد، فرمود: آيا او را مى‌شناسيد؟ حبيب بن مظاهر گفت: آرى، مردى از حنظلة بن تميم و خواهرزاده ما است. پس از آنكه نامه را تسليم امام (ع) كرد و خواست بازگردد، حبيب به او گفت: اى قره واى بر تو، كجا بازمى‌گردى؟ نزد قوم ستمگر؟ اين مرد را يارى كن كه خداوند به وسيله پدرانش به تو كرامت بخشيد. قره گفت: پاسخ نامه فرمانده‌ام را مى‌برم و بعد فكر مى‌كنم! (ر. ك. الارشاد، ج ٢، ص ٨٥) ولى او بر ماندن نزد ستمكاران پاى فشرد!

هنگامى كه حر قصد پيوستن به سپاه حسين (ع) را كرد، او نزديكش بود، ولى چون به او اعتماد نداشت، او را از قصد خود آگاه نكرد. قره بعدها ادعا مى‌كرد كه اگر حر نيّتش را با او در ميان مى‌گذاشت، وى نيز با او مى‌رفت! ولى او دروغ مى‌گفت: به اين دليل كه پس از آن نيز با ستمگران باقى ماند (ر. ك. تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٢٠).

شايد هم او قرة بن عمرو بن قيس باشد كه مسعود بن عمرو ازدى وى را به همراه صد تن از ازديان، هنگامى كه بصريان بر ضد عبيد الله زياد شورش كردند، به كمك وى فرستاد تا او را به شام برسانند! (ر. ك. تاريخ الطبرى، ج ٤، ص ٤٠٢، مؤسسه اعلمى، بيروت).

[٣] . مثير الاحزان، ص ٨٣، اين يكى ديگر از نشانه‌هاى پستى و حقارت قره است كه با ديدن آن زنان مصيبت‌زده نه تنها غمگين و دل شكسته نمى‌شود، بلكه بر زيبايى و جمالشان تأسف مى‌خورد.