با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٦ - دفن امام(ع) و ديگر شهيدان(ع)

روشن است. پدر جان شبها خواب نداريم و اندوهمان بى پايان است، تا آنكه خداوند خاندانت را نيز در سرايى كه تو در آن مقيم هستى جاى دهد. اى فرزند رسول خدا (ص) سلام ما و درود و بركات خداوند بر شما باد.

آنگاه بر روى قبر اين جمله را نوشت: هذا قبر الحسين بن على بن ابى طالب الذى قتلوه عطشاناً غريباً.

سپس نزد عمويش عباس (ع) رفت و او را به آن حالتى ديد كه فرشتگان آسمان را به وحشت افكند و حوريان بهشتى بر او گريستند؛ و خود را روى او افكند و گلوى مباركش را مى‌بوسيد و مى‌فرمود: اى ماه بنى هاشم: پس از تو خاك بر سر دنيا، سلام من و رحمت و بركات خداوند بر تو باد اى شهيد راه خدا.

آنگاه برايش قبرى كند و همانند پدر شهيدش به تنهايى او را درون قبر گذاشت و به بنى اسد فرمود: كسى با من هست كه كمكم مى‌كند.

آرى، امام (ع) با شركت خود در دفن شهيدان به بنى اسد افتخارى بخشيد و دو نقطه را تعيين كرد و فرمود تا دو گودال كندند. در گودال اول بنى هاشم و در گودال دوم ياران امام (ع) را به خاك سپرد.

اما حرّ بن يزيد رياحى را خويشاوندانش به جاى قبر كنونى بردند؛ و گويند مادرش كه در صحنه نبرد حضور داشت وقتى رفتار لشكر را با اجساد ديد، او را به مكان كنونى انتقال داد.

نزديك‌ترين شهيدان به حسين (ع) فرزندش اكبر (ع) بود. امام صادق (ع) در اين باره به حمّاد بصرى مى‌فرمايد: [١] ابا عبداللّه در سرزمين غربت، غريبانه كشته شد. هر كس او را زيارت كند برايش مى‌گريد و هر كس او را زيارت نكند، برايش اندوهگين مى‌شود و هركس او را نديده است برايش آتش مى‌گيرد و هر كس به قبر فرزندش در پايين پاى او بنگرد بر او رحمت مى‌فرستد. [٢]

[١]. ر. ك. كامل الزيارات، ص ٣٢٥.

[٢] . مقتل الحسين، مقرم، ص ٣١٩- ٣٢١.