ابن‌عساكر از خلف بن خليفه [٢] از پدرش [٣] نقل مى‌كند كه گفت: «چون حسين بن على [ (ع)] كشته شد آسمان سياه گرديد و ستارگان در روز آشكار شدند به طورى كه من ستاره جوزا را عصرگاهان ديدم و [از آسمان‌] خاك سرخ باريد!». [٤]

ابن‌اعثم كوفى در توصيف ساعت شهادت امام حسين (ع) و غارت اموال آن حضرت مى‌گويد:

در آن هنگام غبار شديد و تاريك و سياهى برخاست و با باد سرخ همراه بود، به طورى كه هيچ چيز ديده نمى‌شد. تا آنجا كه مردم گمان كردند كه بر آنان عذاب نازل شده است. اين غبار ساعتى ماند و سپس برطرف شد. [٥]

[١] . تاريخ ابن عساكر (ترجمة الامام حسين (ع))، تحقيق محمودى، ص ٣٥٧، شماره ٢٩٦. وقوع چنين امرى جاى شگفتى ندارد همان طور كه زرقانى در شرح مواهب اللّدنيه، ج ٢، ص ٢١٢ و جزرى در اسد الغابه، ج ١، ص ٣٩ و عينى در عمدة القارى في شرح صحيح البخارى، ج ٢، ص ٤٧٢ بر آن تأكيد كرده‌اند.

اين حديث با حديث ضعيف مشهورى كه مى‌گويد خورشيد و ماه براى مرگ هيچ كس كسوف نمى‌كنند در تعارض نيست، چرا كه خبر اخير به قيس بن ابى حازم باز مى‌گردد و او مردى مورد اختلاف است. از يحيى‌ بن سعيد نقل است كه احاديث او مجهول است و يعقوب سدوسى گويد: اصحاب ما درباره‌اش گفتگو كردند و يكى از آنها به او حمله كرد و گفت او مجهولات زيادى دارد (ر. ك. ميزان الاعتدال، ج ٣، ص ٣٩٢، شماره ٦٩٠٨).

[٢] . او خلف بن خليفة بن صاعد بن برام اشجعى است ... او در كوفه بود، سپس به واسط رفت و مدّتى در آنجاسكونت گزيد آنگاه به بغداد رفت و تا هنگام وفاتش در آنجا ماند. ابن سعد گويد: او ثقه است و در سال ١٨١ در بغداد درگذشت (ر. ك. تهذيب الكمال، ج ٨، ص ٢٨٤ و ٢٨٨).

[٣] . او خليفة بن صاعد بن برام اشجعى كوفى واسطى، پدر خلف بن خليفة است. ابن حبّان او را از افراد ثقه برشمرده است. (ر. ك. تهذيب الكمال، ج ٨، ص ٣١٩).

[٤] . تاريخ ابن عساكر، ترجمة الامام الحسين، تحقيق محمودى، ص ٣٥٤، شماره ٢٨٨ و ر. ك. تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ٢، ص ٣٠٥؛ الحدائق الورديّة، ص ٢٤؛ تاريخ مدينة، ج ١١، ص ٢٢٦.

[٥] . الفتوح، ج ٥، ص ١٣٧؛ و نيز ر. ك. مقتل الحسين (ع)، خوارزمى، ج ٢، ص ٤٢؛ اللهوف، ص ١٧٧؛ بحارالانوار، ج ٤٥، ص ١٥٧.