با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٢ - خطبه امام سجاد(ع)
با تو در صلح باشد، در صلحيم! يزيد را دستگير مىكنيم و از كسانى كه بر شما ستم كردهاند بيزارى مىجوييم.
فرمود: هيهات، هيهات! اى فريبكاران مكار! خواستههاى شما ديگر عملى نخواهد شد. آيا مىخواهيد با من نيز همان رفتارى را كه با پدرانم كرديد، انجام دهيد؟
به خداى شتران رهوار در راه حج سوگند، نه! هنوز بر سر جراحات مرحمى نهاده نشده است. پدرم به همراه اهل بيت خويش كشته شد. داغ رسول خدا (ص) و پدرم و برادرانم را فراموش نكردهام. هنوز مصيبت ايشان ورد زبان من است و تلخى آن را در گلو احساس مىكنم و اندوهش هنوز سينهام را مىفشارد. من از شما مىخواهم كه نه با ما باشيد و نه بر ضد ما!
آنگاه فرمود:
كشته شدن حسين (ع) شگفتآور نيست، چرا كه پدر حسين از او بهتر و گرامىتر بود، اى كوفيان از مصيبتى كه بر حسين وارد شد شادمان مباشيد، كه اين مصيبتى بزرگ است، جانم فداى آن كسى كه در ساحل فرات كشته شد، كيفر قاتل او آتش جهنم است .... [١]
تأمل در خطبههاى امام سجاد (ع) و حضرت زينب و امّ كلثوم و فاطمه صغرى (ع) حاكى از آن است كه فصل مشترك همه اينها سرزنش اهل كوفه و مخاطب قرار دادن آنان به عنوان كسانى است كه مرتكب جنايت قتل سيد الشهدا (ع) و يارانش گشتهاند. آنها مكر و نيرنگ و بيعت شكنى كردند و از فرمان يزيد، عبيد اللّه بن زياد، عمر سعد، شمر و ديگر سركشان اطاعت نمودند.
بنابراين در اينجا مردم هيزم آتشى بودهاند كه ستمگران آن را شعلهور كردهاند. آنها تنها آلت قتل نيستند، بلكه اين جنايت بزرگ به دست آنان انجام گرفته است. بنابراين تا روز قيامت سزاوار لعنت هستند. در اين باره روايتهاى فراوانى از امامان معصوم نقل شده و از جمله در زيارت عاشورا چنين آمده است: «خداوند لعنت كند امتى را كه ظلم و ستم بر شما اهل بيت را بنياد نهادند. خداوند لعنت كند گروهى را كه شما را از مقامتان باز
[١] . اللهوف، ص ١٩٩؛ و ر. ك. الاحتجاج، ج ٢، ص ١١٧. با اندكى اختلاف؛ مثير الاحزان، ص ٨٩- ٩٠ و بحار الانوار، ج ٤٥، ص ١١٢- ١١٣.