ابوبردة بن عوف ازدى [١]، طارق بن ابى ظبيان [٢] و شمارى ديگر از كوفيان را نيز با وى همراه ساخت؛ تا آنكه به همراه سر مبارك بر يزيد در دمشق وارد شدند.» [٣]

از اين روشن‌تر در اين باره سخن شيخ مفيد است كه مى‌گويد: «سپس عبيد اللّه بن زياد پس از فرستادن سرحسين (ع) فرمان داد تا زنان و كودكانش را تجهيز كردند؛ و فرمان داد تا على بن الحسين (ع) را غل و زنجير به گردن كردند. آنگاه آنان را همراه مجفر بن ثعلبه عائذى و شمر بن ذى الجوشن، به دنبال سر گسيل داشت. آنان حركتشان دادند تا به كسانى كه سر را همراه داشتند رسيدند. على بن الحسين (ع) در طول مسير با كسى يك كلمه حرف نزد تا آنكه به شام رسيدند ....» [٤]

منزلگاههاى راه كوفه به دمشق‌

كوفه به دمشق دو راه داشت؛ و كتابهايى كه داستان سفر كاروان حسينى از كوفه تا شام را بحث كرده‌اند، آنها را مورد بحث قرار داده‌اند.

[١]. وى از طرفداران عثمان بود. در جنگ جمل با امير مؤمنان (ع) شركت نكرد ولى در جنگ صفين به يارى‌او شتافت. او مردى منافق بود. با معاويه پنهانى مكاتبه داشت و نزد او از احترام برخوردار بود. (ر. ك. مستدركات علم رجال الحديث، ج ٨، ص ٣٣٩.

[٢] . نيز نمازى گويد: «طارق بن ابى ظبيان (ابى شهاب) از كسانى است كه سر حسين (ع) را به فرمان عبيد اللّه بن زياد به دمشق بردند. (ر. ك. مستدركات علم رجال الحديث، ج ٤، ص ٢٨٤).

[٣] . الارشاد، ج ٢، ص ١١٨.

[٤] . الارشاد، ج ٢، ص ١١٩؛ و ر. ك. تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٣٨، الفصول المهمه، ابن صباغ مالكى، ص ١٩٣؛ مختصر تاريخ دمشق، ج ٢٤، ص ١١١؛ مقتل الحسين، خوارزمى، ج ٢، ص ٥٨. محقق قرشى به نقل از عبد الباسط الفاخورى مى‌نويسد: «آنگاه عبيد اللّه سر شريف و على بن الحسين (ع) و اهل حرم همراهش را با چنان شيوه‌اى آماده كرد كه ياد آن تن را مى‌لرزاند و حتى حيوانات را مى‌ترساند» (حياة الامام الحسين بن على (ع)، ج ٣، ص ٣٦٧، به نقل از تحفة الانام فى مختصر الاسلام). ابوطالب مكى گويد: «سپس عبيد اللّه بن زياد، على بن الحسين (ع) و اهل حرم همراهش را تجهيز كرد؛ و اين پس از آن بود كه شمارى را كشتند و بقيه را اسير كردند. آن هم با شيوه‌اى كه ياد آن تن انسان را مى‌لرزاند و نفرت را نسبت به يزيد بن معاويه برمى‌انگيزد ...» (قوة القلوب، ج ١، ص ٧٥). در اين ميان سخن ابن تيميه شگفت‌انگيز است كه اين حقيقت تاريخى را منكر شده و مى‌گويد: «ابن زياد پس از كشتن حسين (ع)، حرم او را به سوى مدينه حركت داد.» ر. ك. المنتقى من منهاج الاعتدال، ذهبى، ص ٢٨٨.