روايتهاى تاريخى حاكى از آن است كه دشمنان خدا و رسول (ص)، پس از قتل امام حسين (ع) در روز دهم محرم، در همان ساعت سرش را نزد ابن زياد فرستادند. دينورى نوشته است كه عمر بن سعد، سر حسين (ع) را در همان ساعت به وسيله خولى بن يزيد اصبحى نزد ابن زياد فرستاد. [١]

از نقلهاى ديگر چنين برمى‌آيد كه سر امام حسين (ع) را به تنهايى، پيش از ديگر سرها، نزد ابن زياد فرستادند؛ و اين شايد به دليل ترس از شورش مردم بر ضد حكومت اموى بود.

شيخ مفيد گويد: «عمر سعد در همان روز- يعنى روز عاشورا- سر حسين (ع) را به وسيله خولى بن يزيد اصبحى و حميد بن مسلم ازدى، نزد ابن زياد فرستاد. او دستور داد هفتاد و دو سر ديگر را (از خاك و خون) پاكيزه كردند و به وسيله شمر بن ذى الجوشن، قيس بن اشعث و عمرو بن حجّاج گسيل داشت. آنان؛ سرها را نزد ابن زياد بردند». [٢]

نقل مفيد و طبرى حاكى از آن است كه سرهاى ديگر شهيدان، پس از سر امام (ع) و پيش از اسيران به كوفه فرستاده شد.

اما برخى نقلهاى تاريخى حاكى از آن است كه سرهاى ديگر شهيدان به همراه كاروان حسينى به كوفه برده شد. دينورى گويد: عمر سعد پس از قتل حسين (ع) دو روز در كربلا اقامت كرد، آنگاه اجازه كوچيدن داد و سرها را بر نيزه‌ها حمل كردند». [٣]

پيكرهاى مطهر

پيكر پاك امام حسين (ع) به همراه پيكر ديگر شهيدان اهل بيت و ياران آن حضرت عريان و در زير باد و آفتاب بر زمين ماند. عمر سعد بر كشتگان خود نماز خواند و آنها را دفن كرد ولى پيكر پاك امام (ع) را رها نمود.

[١] . ر. ك. الاخبار الطوال، ص ٢٥٩.

[٢] . الارشاد، ج ٢، ص ١١٣؛ و ر. ك. تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٣٥؛ در اللهوف، ص ١٨٩، آمده است: «سپس عمر بن سعد ملعون، سر حسين (ع) را در همان روز- روز عاشورا- همراه خولى بن يزيد اصبحى و حميد بن مسلم ازدى نزد عبيدالله بن زياد فرستاد. آنگاه فرمان داد سرهاى ديگر ياران و اعضاى خاندانش را بريدند و همراه شمر بن ذى الجوشن، قيس بن اشعث و عمرو بن حجاج گسيل داشت. آنها رفتند تا به كوفه رسيدند».

[٣] . الاخبار الطوال، ص ٢٥٩؛ و ر. ك. جواهر المطالب، ج ٢، ص ٢٩١.