با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٠ - سرهاى شهيدان
امام حسين (ع) را نزد ابن زياد بردند. [١] وانگهى همه روايتهايى كه نشانگر نقش مثبت و تأثيرگذارى او به نفع اهل بيت و دفع شر از آن بزرگواران مىباشد، از خود او نقل شده است؛ و اين خود انگيزهاى است كه دست كم از تصديق روايات او خوددارى كنيم و در آنها تأمل بورزيم.
آتش زدن خيمهگاه!
سيد بن طاووس گويد: «سپس زنان را از خيمهگاه بيرون آوردند و آن را آتش زدند.
زنان با سر و پاى برهنه و گريهكنان بيرون دويدند ...». [٢]
ابننما گويد: دختران رسول خدا (ص) و نور ديدگان زهرا (س)، با سربرهنه و با شيون و زارى براى پير و جوان نوحهسرايى مىكردند؛ و چون خيمهگاه را آتش زدند، وحشتزده بيرون آمدند. چنان كه شاعر گويد:
يتيمان را مىبينى كه شيون و زارى مىكنند و به خاطر از دست دادن بهترين امام، خاك را جست و جو مىكنند.
بانوان پردهنشين سربرهنه ماندهاند بر سر و روى يتيمان دست نوازش مىكشند، زنان را مىبينى كه بيوه و فرزند مرده شدهاند و بر پاكيزگان و شيران بيشه مىگريند. [٣]
ناگفته نماند كه همه خيمهگاه به آتش كشيده شد. چنان كه امام رضا (ع) فرموده است:
«خيمههاى ما را به آتش كشيدند». [٤] ولى گويا خيمهاى كه امام زين العابدين (ع) و زنان در آن حضور داشتند، آخرين خيمهاى بود كه به آتش كشيده شد.
سرهاى شهيدان
حمل سر فرزند رسول خدا (ص) و سرهاى پاك ديگر شهيدان، يكى ديگر از جناياتى بود كه در سرزمين كربلا اتفاق افتاد: جنايتى كه از بدنهادى نظام اموى پرده برداشت.
[١]. ر. ك. الارشاد، ج ٢، ص ١١٣.
[٢] . اللهوف، ص ١٨٠ و ر. ك. الفتوح، ج ٥، ص ١٣٨.
[٣] . مثير الاحزان، ص ٧٧.
[٤] . مناقب آل ابى طالب، ج ٢، ص ٢٠٦.