اما جلادانى كه كاروان را همراهى مى‌كردند، مشتاق بودند كه كاروان هر چه زودتر به شام برسد. زيرا اميد داشتند كه از يزيد جايزه دريافت كنند و بهره بيشترى ببرند. بنابراين مصلحت همه سركشان و جلادان اقتضا مى‌كرد كه كوتاه‌ترين راه ميان كوفه و شام پيموده شود. نيز گفته مى‌شود كه جلادان، هنگام بيرون بردن سر حسين (ع) از كوفه، از شورش قبايل عرب غيرتمند و متعصب ميان راه بيمناك بودند. آنها مى‌ترسيدند كه مبادا سر مقدس را از آنان بگيرند. از اين رو از پيمون جاده معروف پرهيز مى‌كردند؛ و هر گاه به قبيله‌اى مى‌رسيدند، درخواست علوفه مى‌كردند و مى‌گفتند كه سر يك شورشى را به همراه دارند. [١]

پاره‌اى از رويدادهاى راه شام‌

منابع تاريخى به برخى از حوادث اتفاق افتاده در راه شام اشاره دارند كه پاره‌اى از آنها را در اينجا نقل مى‌كنيم؛ و تا جاى ممكن موارد مشهور و آن مواردى را نقل مى‌كنيم كه نه تنها در مقتل ابو مخنف- كه طبق منزلگاههاى ميان راه به ترتيب آمده است- بلكه در ديگر مقاتل نيز آمده باشد.

١- بيرون آمدن دستى از ديوار، در حالى كه با قلمى خونين مى‌نوشت!

خوارزمى از ابن لهيعه، [٢] از ابو قبيل [٣] چنين نقل مى‌كند: چون امام حسين (ع) كشته شد سرش را نزد يزيد فرستادند. در ميان راه مأموران محافظ كاروان، در نخستين منزلگاه‌

[١] . ر. ك. قمقام زخّار، ج ٢، ص ٥٤٨، به نقل از كامل بهايى، ج ٢، ص ٢٩٢.

[٢] . وى عبدالله بن لهيعة بن عقبة بن فرعان بن ربيعة بن ثوبان حضرمى اعدولى است ... او از گروهى روايت‌كرده كه از آن جمله ابوقبيل است. روح بن صلاح گويد: ابن لهيعه با ٧٢ تابعى ديدار كرد؛ و احمد بن حنبل گفته است: چه كسى در فراوانى حديث و ضبط و اتقان آنها در مصر مانند ابن لهيعه بوده است؟ ... او در سال ٧٣ يا ٧٤ درگذشت. (ر. ك. تهذيب الكمال، ج ١٥، ص ٤٨٧، شماره ٣٥١٣).

[٣] . نام وى حىّ بن هانى بن ناضر، ابو قبيل معافرى است. گروهى و از جمله ابن لهيعه از وى روايت كرده‌اند. ابو حاتم گويد: حديث او درست است. ابو سعيد بن يونس گويد: او در سال ١٢٨ در بُرُلُس درگذشت. (ر. ك. سير اعلام النبلاء، ج ٥، ص ٢١٤، شماره ٨٦؛ تهذيب الكمال، ج ٧، ص ٤١٠، شماره ١٥٨٦).