با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٩ - نخستين سرى كه در اسلام حمل شد!
سبط ابن جوزمى گويد: «عبداللّه بن عمر وراق در كتاب «المقتل» نوشته است كه سر حسين (ع) را نزد عبيد اللّه بن زياد آوردند، به حجامتگرى فرمان داد و گفت: آن را گرد كن.
او نيز دست به كار شد و گوشتهاى اضافه ميان سر و گلو و نخاع و گوشتهاى اضافه سر را تراشيد. آنگاه عمرو بن حريث مخزومى برخاست و گفت: اى پسر زياد، حال كه به مقصود خود درباره اين سر رسيدى، آنچه را از آن جدا كردى به من ده. گفت: آن را چه مىكنى؟! گفت: دفن مىكنم. گفت: بگير! [١]
سپس عمرو آن را درون عباى خزى كه با خود داشت نهاد و به خانه برد. آنگاه پس از غسل دادن، خوشبو كردن و كفن كردن در خانهاش آن را دفن كرد. خانهاى كه امروز در كوفه به نام «دار الخز»، خانه عمرو بن حريث مخزومى مشهور است.
نخستين سرى كه در اسلام حمل شد!
روايات درباره نخستين سرى كه در اسلام حمل شد مختلف است. برخى به صراحت مىگويند، نخستين سرى كه در اسلام بر نيزه شد، سر امام حسين (ع) بود و برخى ديگر تصريح دارند بر اينكه نخستين سرى كه حمل شد (از شهرى به شهر ديگر انتقال يافت)، سر عمرو بن حمق (رض) بود.
با توجه به اختلاف معناى حمل شدن، اين روايات با يكديگر در تعارض نيست. در آنجايى هم كه مقصود از حمل انتقال سر از شهرى به شهر ديگر است، جمع ميان اين روايات ممكن است. به اين ترتيب كه بگوييم: نخستين سرى كه از بنى هاشم حمل شد،
[١] . تذكرة الخواص، ص ٢٣٣، يافعى در مرآة الجنان گويد: «در اين باره چيزهايى نقل كردهاند كه از زندقه و فجور بزرگتر است؛ و آن اينكه دستور داد سر شريف و محترم را گرد كنند، تا بر نيزه نصب نمايند. مردم از اين كار سر باز زدند، در اين ميان مردى به نام طارق بن مبارك، يا درستتر بگوييم شوم و نكوهيده، برخاست و آن را تراشيد. ابن زياد آن را در مسجد جامع نصب كرد و خطبهاى خواند كه ذكر آن روا نيست! « (مرآة الجنان، ج ١، ص ١٣٥).