الهيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٥٠ - (٥٣) پيدا كردن آنكه اين معني عقلى چگونه شايد كه جنباند ؟
چيزى [١] بقوّت بوند كه يكى [٢] وضع از ديگر وضعها اولاتر [١] نبود.
پس مانندگى جستن [٢] [٣] بدايمى بفعل [٤] يعنى آنچه بقوّت است بفعل- باندازه توانش [٣] آن بود كه وضعى سپس وضعى [٥] دايم بوجود [٦] آيد، و نشايست آن بجز جنبش گرد كه وى بروى [٧] نيز بفعل بود بنسبت [٨] بيك [٩] حال [١٠] بىبرينش [٤] كه حركت راست با [١١] نهايت بود بضرورت و بهمه وقتها اندر راه جنبش يكسان نبود، و نشايد كه بود، بلكه طبعى [١٢] بآخر تيزتر بايد كه شود و عرض [١٣] بآخر سپستر بايد كه شود، چنانكه از علمى ديگر پديد [١٤] آيد. پس چون جسم اوّل اين فعل كرده باشد غايت آنچه او را بشايد كه بود [١٥] از مانندگى نمودن بصفت معشوق حقّ كه واجب الوجود است يا [١٦] چيزى كه سبب واجب الوجود است كرده باشد.
[١] رك: ص ٢٥ س ٣ و ح ١.
[٢] رك: ص ١٤٨ س ١٢- ٢٣ و ح ٢.
[٣] اسم مصدر از «توانستن»، قدرت.
[٤] رك: ص ١٣ س ١ و ح ١.
[١] مج، مك ١، طم، س، عس: همه چيز يكى؛ مك ٢: همه جز يكى.
[٢] طم، چخ:
يك.
[٣] مك ١: چنين.
[٤] طم، س، چه: فعل.
[٥] مك ١:
وصفى سپس وصفى.
[٦] طم: موجود.
[٧] مك ٢: بر وى را؛ طم:
برويى.
[٨] مك ١، مك ٢: نيست.
[٩] مج: بر يك.
[١٠] مك ١:
حالى؛ طم: جايى؛ س، چه: جاى.
[١١] مك ١: يا؛ طم: تا.
[١٢] مج، مك ١: طبيعى.
[١٣] مج، مك ١: عرضى؛ طم: غرض.
[١٤] مك ١، مك ٢، طم، مل: بديد.
[١٥] مج، عس: نبود؛ مك ١، مك ٢، مل: ببود.
[١٦] س، چه: با.