الهيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ٧٦ - (٢٤) پيدا كردن آنكه واجب الوجود را ماهيّت جز انّيّت نشايد كه بود
هر معنى كه كلّى بود و را علّت بود اندر هر [١] جزويش [٢] پس واجب- الوجودى كلّى نيست، و الّا واجب الوجودى معلول بودى، و واجب الوجودى ممكن الوجودى بودى، و پديد كرديم كه اين محال است.
(٢٣) پيدا كردن آنكه واجب الوجودى [٣] تغيّر نپذيرد و بهمه رويها [٤] واجب بود
هر چه گردش [١] پذيرد بسببى [٥] پذيرد، و بسببى بحالى بود، و بسببى ديگر [٦] بىآن حال بود، و هستى وى خالى نبود از پيوند بدان دو سبب.
پس هستى وى پيوند دار [٢] بود، و پديد كرديم [٧] كه واجب الوجود پيوند دار [٣] نيست. پس واجب الوجود تغيّر نپذيرد.
(٢٤) پيدا كردن آنكه واجب الوجود را ماهيّت جز انّيّت نشايد كه بود
[٤] آنچه و را ماهيّت [٨] جز انّيّت است نه واجب الوجود است، و پيدا شده
[١] رك: ص ٦ س ٢ و ح ١.
(٢- ٣) مركب.
[٤] «... فلا مهية لواجب الوجود غير انّه واجب الوجود و هذه هى الانّيّة» (شفا فصل ٤ از مقاله ٨)
و الحق ماهيته انّيّته
اذ مقتضى العروض معلوليّته.