المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٠٤ - موصولات اسمى

ابنى كليب انّ عمّى اللّذا.

و قوله:

مهما اللّتا لو ولدت تميم.

ترجمه و شرح:

مصنّف گويد:

در وقت تثنيه بستن الّذى و الّتى ياء ثابت نمانده و حذف مى‌شود پس علامت تثنيه را نبايد پهلوى « ياء » درآورد بلكه پهلوى آنچه ياء بعد از آن قرار گرفته بايد قرار داد.

شارح گويد:

حرفى كه ياء پهلويش واقع شده در « الّذى » ذال و در « الّتى » تاء مى‌باشد بنابراين پس از آوردن علامت تثنيه يعنى الف و نون « ذال » و « تا » بخاطر آن مفتوح مى‌شوند.

سپس مصنّف گويد:

نون از ايندو كلمه را در وقت تثنيه بودن اگر تشديد دهى ملامت و سرزنشى برتو نيست.

شارح گويد:

مقصود نون تثنيه است كه با الف و يا ياء مى‌آيد چنانچه مذهب اهل كوفه چنين بوده و مصنّف نيز آنرا اختيار كرده است.

و وجه عدم سرزنش و ملامت اينستكه تشديد دادن نون تثنيه كار جايزى مى‌باشد چنانچه در آيه (١٦) از سوره نساء چنين آمده: و اللّذانّ يأتيانها منكم.

شاهد در نون « اللّذان » است كه مشدّد مى‌باشد.

و نيز در آيه (٢٩) از سوره فصّلت چنين وارد شده: ربّنا ارنا اللّذينّ.

شاهد در نون « اللّذين » است كه مشدّد قرائت شده.

پس از آن مصنّف گويد:

و همچنين نون از « ذين » و « تين » نيز تشديد داده شده است.