المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٧ - علائم فعل

بر فتح است و بهرصورت ساكن نيست.

سپس مصنّف گويد:

يكى ديگر از علامت‌هاى فعل يائى است كه در كلمه « افعلي » مى‌باشد.

شارح گويد:

و نيز يائى كه در كلمات « هاتى » و « تعالى » و « تفعلين » مى‌باشد.

مؤلّف گويد:

مقصود يائى است كه علامت مفرد مؤنّث مخاطبه مى‌باشد كه هم بفعل امر حاضر متّصل شده مانند سه مثال اوّل يعنى:

افعلي و هاتى و تعالى و هم بفعل مضارع ملحق مى‌گردد مانند مثال اخير يعنى تفعلين.

پس از آن مصنّف مى‌گويد:

يكى ديگر از علامت‌هاى فعل الحاق نون تأكيد بآن است.

شارح گويد:

اعمّ از آنكه نون مزبور مشدّده و باصطلاح مثقّلّه بوده همچون نون در اقبلنّ يا خفيفه باشد مثل آنچه در « ليكونن » مى‌باشد.

مؤلّف گويد:

اين نون فقط بفعل امر يا افعاليكه معناى طلب در آن‌ها است همچون نهى و استفهام متّصل مى‌گردد.

بنابراين بفعل ماضى و مضارع خالى از معناى طلب هرگز ملحق نمى‌شود.

پس از آن مصنّف گويد:

بواسطه اين علائم فعل منجلى مى‌شود.

شارح گويد:

كلمه « ينجلى » يعنى « ينكشف » و حاصل آنكه: