المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٤ - اشكال و انتقاد به علامت بودن

براى « ان » بمعناى « المؤل » ..

شرح عربى:

ثمّ اخذ فى علامة الفعل مقدّما له على الحرف، لشرفه عليه، لكونه احد ركنى الكلام دونه.

ترجمه و شرح:

سپس مصنّف شروع نمود در بيان علامت فعل در حاليكه آنرا برحرف مقدّم كرد و جهتش اينستكه فعل برحرف شرافت داشته و در رتبه اعلاى از آن قرار دارد چه آنكه يكى از دو ركن كلام يعنى مسند مى‌تواند قرار گيرد ولى حرف همانطوريكه سابقا گفتيم هيچيك از دو ركن كلام قرار نگرفته و براى آنها قابليّت ندارد.

قوله: ثمّ اخذ فى علامة الفعل: ضمير فاعلى در « اخذ » به مصنّف راجع بوده بمعناى « شرع ».

قوله: مقدّما له على الحرف: كلمه « مقدّما » بصيغه اسم فاعل و حال است از فاعل « اخذ » و ضمير در « له » به فعل راجع است.

قوله: لشرفه عليه: ضمير در « لشرفه » به فعل و در « عليه » به حرف راجع است.

قوله: لكونه احد ركنى الكلام دونه: ضمير در « لكونه » به فعل و در « دونه » به حرف راجع است.

متن: «١١»

تجزيه و تركيب‌

بتا: جارّ و مجرور، مضاف، متعلّق به « ينجلى ».

فعلت: مضاف اليه.

و اتت: معطوف است به « فعلت ».