المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٤٨ - موارد الحاق نون وقايه

اوّلا: نظير ندارد و منحصر بفرد مى‌باشد.

و ثانيا: قائل آن معلوم نيست چه كسى مى‌باشد تا كلامش مورد اعتناء بوده يا مطرود واقع گردد.

سپس شارح گويد:

غير ايندو حرف از حروف جارّه ديگر حكمشان اينستكه نون وقايه بآنها ملحق نمى‌گردد مانند: لي و بي و نيز خلا و عدا و حاشا.

مغيرة بن اسود كه يكى از شعراء است مى‌گويد:

يعنى آنمرد در بين جوانانى است كه صليب را خداى خود قرار داده‌اند باستثناى من كه مسلمانى ختنه شده مى‌باشم.

شاهد در « حاشاى » است كه بدون نون وقايه استعمال گرديده.

قوله: و عدمها: يعنى و عدم نون.

قوله: و الاختيار فيهما: يعنى اختيار من در « من » و « عن ».

قوله: كما هو الشّايع الذّايع: ضمير « هو » به الحاق نون عود مى‌كند.

قوله: لا يعرف له نظير فى ذلك: مشار اليه « ذلك » مجرّد آمدن « من » و « عن » از نون است.

قوله: و ما عدا هذين: مشار اليه « هذين » من و عن مى‌باشد.

قوله: لا تلحقه النّون: ضمير منصوبى در « لا تلحقه» به ما عدا راجع است.

متن: «٧١»

تجزيه و تركيب‌

فى لدنّى: جارّ و مجرور، متعلّق است به « قلّ ».