تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٠ - تفسير زوجيت در گياهان

[سوره الشعراء (٢٦): آيات ٧ تا ٩]

أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ (٧) إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (٨) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (٩)

ترجمه:

٧- آيا آنها به زمين نگاه نكردند، چه اندازه در آن از انواع گياهان آفريديم.

٨- در اين نشانه روشنى است (بر وجود خدا) ولى اكثر آنها هرگز مؤمن نبوده‌اند.

٩- پروردگار تو عزيز و رحيم است.

تفسير: زوجيت در گياهان‌

در آيات گذشته سخن از اعراض كافران، از آيات تشريعى يعنى قرآن مجيد بود، و در آيات مورد بحث سخن از اعراض آنها از آيات تكوينى و نشانه‌هاى خدا در پهنه آفرينش است، آنها نه تنها، گوش جان خود را بر سخنان پيامبر ص مى‌بستند، بلكه چشمهاى خود را نيز از ديدن نشانه‌هاى حق در اطراف خود محروم مى‌ساختند.

نخست مى‌گويد:" آيا آنها به زمين نگاه نكردند چه بسيار گياهان از انواع مختلف، نر و ماده، زيبا و جالب و پرفايده در آن آفريديم" (أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ‌