تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - تفسير آغاز رسالت موسى (ع)

خاص روانى و اجتماعى مسلمانان در آن مقطع خاص زمانى و مشابه آن بوده است.

نخست مى‌گويد:" به خاطر بياور هنگامى كه پروردگارت موسى را ندا كرد كه به سراغ آن قوم ستمگر برو" (وَ إِذْ نادى‌ رَبُّكَ مُوسى‌ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ‌).

***" همان قوم فرعون، آيا آنها از ظلم و ستم و مخالفت فرمان پروردگار پرهيز نمى‌كنند" (قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَ لا يَتَّقُونَ‌).

اين نكته قابل توجه است كه تنها صفتى را از فرعونيان كه بر آن تكيه كرده ظلم است و مى‌دانيم ظلم معنى جامع و گسترده‌اى دارد كه شرك يكى از مصاديق بارز آن است، (إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ‌- لقمان آيه ١٣) و استثمار و استعباد بنى اسرائيل با آن همه زجر و شكنجه نيز مصداق ديگرى از آن مى‌باشد، از اين گذشته آنها با اعمال خلافشان قبل از هر كس بر خودشان ستم مى‌كردند، و به اين ترتيب مى‌توان هدف دعوت انبياء را در مبارزه با ظلم و ستم در تمام ابعاد خلاصه كرد!.

*** در اين هنگام موسى مشكلات عظيم خود را به پيشگاه پروردگار عرض مى‌كند و از او تقاضاى قوت و قدرت بيشتر براى تحمل اين رسالت عظيم مى‌نمايد:

" عرض كرد پروردگارا! من از آن بيم دارم كه مرا تكذيب كنند" (قالَ رَبِّ إِنِّي أَخافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ‌).

و پيش از آنكه بتوانم رسالتم را به آخر برسانم با جار و جنجال و تكذيبهاى خود مرا از صحنه بيرون كنند، و اين بار به مقصد نرسد.

موسى ع در ذكر اين سخن كاملا حق داشت چرا كه فرعون و دار و دسته‌اش آن قدر مسلط بر اوضاع كشور مصر بودند كه احدى ياراى مخالفت با آنها را نداشت و هر گونه نغمه مخالفى را با شدت و بى رحمى سركوب مى‌كردند.

***