تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٠ - تفسير دعاهاى پر بار ابراهيم (ع)

[سوره الشعراء (٢٦): آيات ٨٣ تا ٨٧]

رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ (٨٣) وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ (٨٤) وَ اجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ (٨٥) وَ اغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كانَ مِنَ الضَّالِّينَ (٨٦) وَ لا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ (٨٧)

ترجمه:

٨٣- پروردگارا! به من علم و دانش مرحمت فرما، و مرا به صالحان ملحق كن.

٨٤- و براى من در ميان امت‌هاى آينده زبان صدق (و ذكر خير) قرار ده.

٨٥- و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان.

٨٦- و پدرم (عمويم) را بيامرز كه او از گمراهان بود.

٨٧- و مرا در روزى كه مردم مبعوث مى‌شوند، شرمنده و رسوا مكن‌

تفسير: دعاهاى پر بار ابراهيم (ع)

در اينجا دعاهاى ابراهيم و تقاضاهاى او از پيشگاه خدا شروع مى‌شود، گويى پس از دعوت آن قوم گمراه به سوى پروردگار، و بيان جلوه‌هاى ربوبيت او در عالم هستى يكباره از آنها بريده و رو بدرگاه خدا مى‌آورد و هر چه مى‌خواهد از او مى‌خواهد تا به قوم بت‌پرست نشان دهد هر چه براى دنيا و آخرت مى‌خواهيد بايد از او بطلبيد ضمنا تاكيد ديگرى است بر ربوبيت مطلقه خداوند.

نخستين تقاضايى كه از پيشگاهش مى‌كند اين است:" پروردگارا! به من علم و دانش و حق بينى مرحمت فرما و مرا به صالحان ملحق كن" (رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌).