تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٠ - تفسير ما را انذار مده كه در ما اثر نمىكند!

" عاد" ديديم، اكنون پاسخهاى نامعقول و موذيانه آن قوم را بررسى كنيم قرآن مى‌گويد:" آنها در پاسخ گفتند: زياد خود را خسته مكن، براى ما هيچ تفاوت نمى‌كند چه موعظه و اندرز بدهى و چه ندهى، در دل ما كمترين اثرى نخواهد گذارد"! (قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ‌).

*** اما آنچه را تو به ما ايراد مى‌كنى جاى ايراد نيست" اين روش و اخلاق پيشينيان است" (إِنْ هذا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ‌).

*** و بر خلاف گفته تو" ما هرگز مجازات نخواهيم شد، نه در اين جهان و نه در جهان ديگر"! (وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ‌).

" خلق" (به ضم خ و ل) به معنى عادت و روش و اخلاق است، زيرا اين كلمه به صورت مفرد و به معنى خلق و خوى و عادت اخلاقى آمده است و در اين صورت اشاره به اعمالى است كه آنها مرتكب مى‌شدند مانند بت پرستى و ساختن قصرهاى محكم و زيبا و خودنمايى از طريق ساختن برجها بر نقاط مرتفع و همچنين خشونت در مجازات و كيفر، يعنى آنچه را ما انجام مى‌دهيم همانست كه پيشينيان ما انجام مى‌دادند و مطلب قابل ايرادى نمى‌تواند باشد.

بعضى آن را به معنى دروغ و كذب تفسير كرده‌اند يعنى سخنان تو در باره خدا و قيامت سخنان دروغينى است كه از قبل نيز گفته شده (اما اين در صورتى است كه خلق (بر وزن حلق) بخوانيم ولى قرائت مشهور چنين نيست).

*** و به دنبال اين سخن، قرآن سرنوشت دردناك اين قوم را چنين بيان مى‌كند:

" آنها هود را تكذيب كردند، ما هم نابودشان كرديم" (فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْناهُمْ‌).

و در پايان اين ماجرا همان دو جمله پر محتواى عبرت‌انگيزى را مى‌گويد