تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٩ - تفسير ما را انذار مده كه در ما اثر نمىكند!

[سوره الشعراء (٢٦): آيات ١٣٦ تا ١٤٠]

قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ (١٣٦) إِنْ هذا إِلاَّ خُلُقُ الْأَوَّلِينَ (١٣٧) وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ (١٣٨) فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْناهُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٣٩) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٤٠)

ترجمه:

١٣٦- آنها (قوم عاد) گفتند: براى ما تفاوت نمى‌كند چه ما را اندرز بدهى يا ندهى (بيهوده خود را خسته مكن)! ١٣٧- اين همان روش و اخلاق پيشينيان است.

١٣٨- و ما هرگز مجازات نخواهيم شد.

١٣٩- آنها هود را تكذيب كردند، ما هم نابودشان كرديم و در اين آيت و نشانه‌اى است (براى آگاهان) ولى اكثر آنها مؤمن نبودند.

١٤٠- و پروردگار تو عزيز و رحيم است.

تفسير: ما را انذار مده كه در ما اثر نمى‌كند!

در آيات پيشين گفتگوهاى پر مغز پيامبر دلسوز،" هود" را با قوم سركش‌