تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٢ - تفسير حركت سايهها!

بعد مى‌فرمايد:" سپس ما آن را آهسته جمع مى‌كنيم" (ثُمَّ قَبَضْناهُ إِلَيْنا قَبْضاً يَسِيراً).

مى‌دانيم هنگامى كه خورشيد طلوع مى‌كند تدريجا سايه‌ها برچيده مى‌شود تا به هنگام ظهر كه در بعضى از مناطق سايه به كلى معدوم مى‌شود، زيرا آفتاب درست بالاى سر هر موجودى قرار مى‌گيرد، و در ديگر مناطق به حد اقل خود مى‌رسد، و به اين ترتيب سايه‌ها نه يك دفعه ظاهر مى‌گردند، و نه يك دفعه برچيده مى‌شوند، و اين خود يكى از حكمتهاى پروردگار است، چرا كه اگر انتقال از نور به ظلمت و بالعكس ناگهانى صورت مى‌گرفت براى همه موجودات زيان‌آور بود، اما اين نظام تدريجى در اين حالت انتقالى چنان است كه بيشترين فائده را براى موجودات دارد بى آنكه ضررى داشته باشد.

تعبير به يسيرا اشاره به جمع شدن تدريجى سايه است، و يا اشاره به اينكه نظام ويژه نور و ظلمت در برابر قدرت پروردگار چيز ساده و آسانى است، و كلمه" الينا" نيز تاكيد بر همين قدرت الهى است.

به هر حال جاى ترديد نيست همانگونه كه انسان در زندگى خود نياز به تابش" نور" دارد براى تعديل و جلوگيرى از زمانهاى شدت نور، نياز به" سايه" دارد، تابش نور يك نواخت زندگى را مختل مى‌كند، همانگونه كه سايه يك نواخت و ساكن، مرگبار است.

در صورت اول همه موجودات زنده مى‌سوزند و در صورت دوم همه منجمد مى‌شوند اين نظام متناوب" نور" و" سايه" است كه زندگى را براى انسان ممكن و گوارا ساخته.

لذا آيات ديگر قرآن وجود شب و روز را به دنبال يكديگر از نعمتهاى بزرگ الهى مى‌شمرد، در يك جا مى‌فرمايد: قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ جَعَلَ اللَّهُ عَلَيْكُمُ اللَّيْلَ سَرْمَداً إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِضِياءٍ أَ فَلا تَسْمَعُونَ‌:" بگو