تفسير نمونه ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٠ - ترجمه
[سوره الشعراء (٢٦): آيات ١٥٣ تا ١٥٩]
قالُوا إِنَّما أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ (١٥٣) ما أَنْتَ إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُنا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ (١٥٤) قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ (١٥٥) وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ (١٥٦) فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ (١٥٧)
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ (١٥٨) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (١٥٩)
ترجمه:
١٥٣- گفتند (اى صالح) تو عقل خود را از دست دادهاى.
١٥٤- تو فقط بشرى همچون ما هستى اگر راست مىگويى آيت و نشانهاى بياور.
١٥٥- گفت اين ناقهاى است كه براى او سهمى (از آب قريه) است و براى شما سهم روز معينى.
١٥٦- كمترين آزارى به آن نرسانيد كه عذاب روز عظيم شما را فرو خواهد گرفت.