تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - تفسير حركت سايهها!

مى‌كند.

بعلاوه مى‌دانيم پاكيزه كردن روح از آلودگيها به وسيله غسل و وضو نيز با آب انجام مى‌گيرد پس اين مايع حياتبخش هم پاك كننده روح است و هم جسم.

*** اما اين خاصيت پاك كننده بودن با تمام اهميتى كه دارد در درجه دوم قرار داده شده، لذا در آيه بعد اضافه مى‌كند" هدف ما از نزول باران اين است كه سرزمين مرده را به وسيله آن زنده كنيم" (لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً) [١] و نيز" اين آب حياتبخش را براى نوشيدن در اختيار مخلوقانى كه آفريده‌ايم:

چهارپايان و انسانهاى بسيار، بگذاريم" (وَ نُسْقِيَهُ مِمَّا خَلَقْنا أَنْعاماً وَ أَناسِيَّ كَثِيراً).

در اينجا چند نكته قابل توجه است:

١- در اين آيه سخن از چهارپايان و انسانهاى بسيار به ميان آمده، هر چند تمام حيوانات و انسانها از آب باران استفاده مى‌كنند.

اين به خاطر آن است كه اشاره به بيابانگردان و چادرنشينانى كند كه مطلقا آبى در اختيار ندارند و به طور مستقيم از آب باران استفاده مى‌كنند، اين نعمت بزرگ براى آنها محسوستر است، هنگامى كه قطعه ابرى در آسمان ظاهر مى‌شود، رگبارى مى‌زند و گودالها پر از آب زلال باران مى‌شود حيواناتشان سيراب و خودشان نيز از آن مى‌نوشند، جنبش حيات و زندگى را در وجود خود و چهارپايانشان به خوبى احساس مى‌كنند.

٢- جمله" نسقيه" از ماده" اسقاء" است، و تفاوت آن با" سقى"، چنان كه‌

---

[١] بايد توجه داشت كه" بلدة" در اينجا به معنى بيابان و صحرا است، و با اينكه اين لفظ مؤنث است صفت آن كه" ميتا" مى‌باشد به صورت مذكر آمده به خاطر اينكه به معنى مكان است و مكان مذكر مى‌باشد.