تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٥ - تفسير عظمت قرآن در كتب پيشين

[سوره الشعراء (٢٦): آيات ١٩٢ تا ١٩٧]

وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ (١٩٢) نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ (١٩٣) عَلى‌ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ (١٩٤) بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ (١٩٥) وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ (١٩٦)

أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ (١٩٧)

ترجمه:

١٩٢- و اين (قرآن) از سوى پروردگار جهانيان نازل شده است.

١٩٣- روح الامين آن را نازل كرده است ...

١٩٤- بر قلب (پاك) تو، تا (مردم را) انذار كنى.

١٩٥- آن را به زبان عربى آشكار نازل كرد.

١٩٦- و توصيف آن در كتب پيشينيان نيز آمده است.

١٩٧- آيا همين نشانه براى آنها كافى نيست، كه علماى بنى اسرائيل به خوبى از آن آگاهند.

تفسير: عظمت قرآن در كتب پيشين‌

بعد از بيان هفت داستان از ماجراى انبياى پيشين و درسهاى عبرت‌انگيزى كه در تاريخ آنها نهفته بود بار ديگر قرآن به همان بحثى بازمى‌گردد كه سوره با آن‌