تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٣

اهل بيت است، و سيئه انكار ولايت و دشمنى ما اهل بيت مى‌باشد" [١] البته همانگونه كه بارها گفته‌ايم معنى آيات وسيع و گسترده است" حسنه" و" سيئه" نيز در اينجا مفهوم وسيعى دارند كه همه اعمال نيك را در بر مى‌گيرد، از جمله ايمان به خدا و پيامبر اسلام و ولايت ائمه ع كه در رأس هر كار نيك قرار دارد و مانع از آن نيست كه اعمال صالح ديگر نيز در آيه جمع باشد.

اما اينكه بعضى از اين عموميت بخاطر كلمه" خير" نگران شده‌اند و گفته‌اند مگر چيزى بهتر از ايمان به خدا پيدا مى‌شود كه پاداش آن باشد؟ پاسخش روشن است: زيرا رضا و خشنودى پروردگار از ايمان هم والاتر است، و به تعبير ديگر همه اينها مقدمه براى آن است و ذى المقدمه برتر از مقدمه باشد.

سؤال ديگرى كه در اينجا مطرح مى‌شود اين است كه ظاهر بعضى از آيات (مانند آيه ٢ سوره حج) اين است كه وحشت رستاخيز همگان را فرا مى‌گيرد، چگونه صاحبان حسنات از آن مستثنى هستند؟.

آيه ١٠٣ سوره انبياء پاسخ اين سؤال را بيان مى‌كند چرا كه مى‌گويد" مؤمنان صالح از وحشت بزرگ در امانند".

و مى‌دانيم كه وحشت بزرگ همان وحشت روز قيامت است وحشت ورود در دوزخ، نه وحشتى كه به هنگام نفخه صور پيدا مى‌شود (دقت كنيد).

و جز اين توقعى نمى‌توانند داشته باشند" آيا جزائى جز آنچه عمل مى‌كرديد

[١]" اصول كافى" طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد ٤ صفحه ١٠٤.