تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٣ - تفسير برجهاى آسمانى

اين كلمه به قصرهاى بلند نيز اطلاق مى‌شود.

به هر حال برجهاى آسمانى اشاره به صورتهاى مخصوص فلكى است كه خورشيد و ماه در هر فصل و هر موقعى از سال در برابر يكى از آنان قرار مى‌گيرند مثلا مى‌گويند خورشيد در برج" حمل" قرار گرفته، يعنى محاذى" صورت فلكى حمل" مى‌باشد، و يا" قمر" در" عقرب" است، يعنى كره ماه برابر صورت فلكى" عقرب" واقع شده (صور فلكى به مجموعه‌اى از ستارگان گفته مى‌شود كه شكل خاصى در نظر ما دارند).

به اين ترتيب آيه اشاره به منزلگاههاى آسمانى خورشيد و ماه كرده، و به دنبال آن اضافه مى‌كند:" و در اين برجها چراغ روشن و ماه نور بخشى قرار داد" (وَ جَعَلَ فِيها سِراجاً وَ قَمَراً مُنِيراً) [١] در حقيقت اين آيه بيانگر نظم دقيق سير خورشيد و ماه در آسمان (البته در نظر ما هر چند اين تغييرات حقيقتا مربوط به گردش زمين دور آفتاب است) و نظام فوق العاده دقيقى است كه ميليونها سال بى كم و كاست بر آنها حكم فرما است به گونه‌اى كه منجمان آگاه مى‌توانند از صدها سال قبل وضع حركت خورشيد و ماه را در روز و ساعت معين نسبت به صدها سال بعد پيش بينى كنند، اين نظامى كه حاكم بر اين كرات عظيم آسمانى است شاهد گويايى بر وجود پروردگارى است كه مدبر و اداره كننده عالم بزرگ هستى مى‌باشد.

آيا با اينهمه نشانه‌هاى روشن، با اين منازل بديع و دقيق خورشيد و ماه باز او را نمى‌شناسيد و مى‌گوئيد:" ما الرحمن"؟! اما اينكه چرا خورشيد را" سراج" ناميده؟ و ماه را با صفت" منير"

[١] مطابق تفسير فوق ضمير فيها به بروج برمى‌گردد نه به سماء و بايد هم چنين باشد چرا كه موضوع مهم گردش خورشيد و ماه با نظام مخصوص در بروج است نه تنها وجود بروج در آسمان.