ابتدا باید خود مرگ را قطع‌نظر از خصوصیات دیگر درنظر بگیریم . آیا مرگ فی حد ذاته یک امر مطلوب و یک امر آرزویی است که هر کس اعم از اولیاالله و غیر اولیاالله باید آن را امری مطلوب و محبوب بداند یا نه‌ ؟ این خودش مساله‌ای است .
در اینجا چند مکتب وجود دارد . مکتبهایی در دنیا بوده‌اند و الان هم به‌ شکل دیگری وجود دارند که معتقدند مرگ فی حد ذاته برای هر فردی باید امری‌ مطلوب و مورد آرزو باشد ، چرا ؟ زیرا این مکتبها معتقدند رابطه انسان با جهان رابطه زندانی است با زندان ، یا به تعبیر دیگر رابطه روح با بدن‌ رابطه زندانی است با زندان ، رابطه " در چاه افتاده " است با چاه ، رابطه مرغ است با قفس . انسان از همان اولی که به دنیا می‌آید که کم و بیش می‌توان گفت حرف افلاطون هم چنین است یک مرغ ساخته و پرداخته شده‌ عالم ملکوت است . بعد این مرغ را در اینجا در قفس زندانی کردند .
معلوم است وقتی یک انسان آزاد به زندان می‌افتد خروج از زندان باید یک‌ امر آرزویی برای او باشد . اگر رابطه انسان و جهان اینچنین باشد آیا مردن‌ تاسف دارد ؟ اینکه در زندان باز شود و زندانی از زندان بیرون بیاید که‌ تاسف ندارد ، به چاه افتاده را از چاه بیرون بکشند و یا مرغ را از قفس‌ آزاد کنند که تاسف ندارد .
چنین مکاتبی مخصوصا در دنیای قدیم وجود داشته است . مانی [١]

[١] او در ایران قدیم مذهبی آورد که ثابت شده است ریشه‌هایی در مذاهب‌ مختلف دارد و ریشه تعلیماتش بیشتر در مسیحیت است ولی پوشش ظاهری‌اش‌ از مذهب زرتشتی است &gt