از این جور نسبتها ، درصورتی که امام مجتبی علیه السلام " اعبد " اهل‌ زمانشان بوده‌اند . نماز که می‌خواندند سراسر گریه بود و اگر به آیه‌ای از آیات قرآن می‌رسیدند که در آن آیه ذکری از عذاب بود ، می‌افتادند و غش‌ می‌کردند . نمونه‌ای بودند از پدر بزرگوارشان علی علیه السلام . آنچه که درباره علی‌ علیه السلام شنیده‌اید ، نمونه‌اش درباره امام حسن علیه السلام صادق است . این که روزگار با این وجود مقدس در زمان خودش چه کرد و بعد در زمانهای‌ بعد از خودش ، دستگاه خلافت عباسی چه کرد داستان درازی دارد . ده سالی‌ که بعد از پدر بزرگوارشان زنده بودند که بین نه تا ده سال طول کشید ( امیرالمومنین علیه السلام در سال چهلم هجری و امام حسن علیه السلام درسال‌ چهل و نهم هجری از دنیا رفتند ) دوره حکومت استبدادی سیاه معاویه است و بیشترین فشارها روی شخص امام است . دیگر معاویه از هیچ‌گونه آزار و اذیت و تحقیر و تبلیغی علیه امام حسن علیه السلام خودداری نمی‌کرد . در اوایل حکومت معاویه هنوز به اصطلاح آنچنان که باید و شاید صابون معاویه و بنی‌امیه به جامه مردم نخورده بود ، اواخر حکومت معاویه و در زمان حکومت‌ یزید بود که تشت اینها دیگر به‌طورکلی از بام افتاد والا قبلا مردم می‌گفتند معاویه مرد باکفایتی است . معاویه به حکم اینکه بعد از خودش تمام‌ اندیشه‌اش این بود که خلافت به پسرش یزید برسد موانع را در زمان حیات‌ خودش یکی پس از دیگری برمی‌داشت و این اختصاص به امام حسن علیه السلام‌ ندارد . عده دیگری هم که از نظر مردم یا از نظر خودشان کاندیدای خلافت‌ بودند ، همه را از بین برد مثل سعد بن وقاص . معاویه سعدبن وقاص پدر عمر سعد را مسموم کرد و کشت چون یکی از شش نفری بود که عمر برای شورا معین کرد . قهرا در میان مردم [ شایع ] بود که سعد مردی است که لیاقت‌ خلافت دارد برای اینکه خلیفه دوم او را هم جزو آن شش نفر نامزد کرد .