بدی را کتمان می‌کند و تظاهر به خوبی می‌کند و دیگری از این قدرت و از این‌ کمال و توانایی به این نحو استفاده می‌کند که اسرارش را که اگر مردم اطلاع‌ پیدا کنند او را به عرش برین می‌رسانند از مردم پنهان نگاه دارد .
در قرآن درباره بعضی از فقرا چنین آمده است : " « یحسبهم الجاهل‌ اغنیاء من التعفف »" [١] . این نقطه مقابل نفاق است . بعضی از فقرا به واسطه اینکه عفیف هستند آنچنان روی فقر و ناداری خودشان را می‌پوشانند و نمی‌خواهند کسی بفهمد که آنها فقیر هستند که مردم خیال می‌کنند آنها اغنیا هستند .
پس نه این است که اگر ظاهر با باطن فرق داشته باشد مطلقا بد است .
اگر انسان کاری کند که باطنش از ظاهرش بهتر باشد و همیشه کوشش کند که‌ ظاهرش یک درجه پایین‌تر از باطنش باشد خیلی هم خوب است و برای انسان‌ کمال است . آنچه که اسمش نفاق است فریب است ، خدعه است ، گول‌زدن‌ مردم است .
تعبیری در سوره " علق " آمده است که می‌فرماید : " « کلا لئن لم‌ینته‌ لنسفعا بالناصیه ٠ ناصیه کاذبه خاطئه »"[٢] [ چنین نیست، اگر از کارش‌ دست برندارد ] در قیامت موی پیشانی او را خواهیم گرفت ، این پیشانی‌ دروغگوی خطاکار . پیشانی دروغگو ، یعنی این سیمای دروغگو ، سیمایی که‌ مردم فکر می‌کنند که او چه آدم خوبی است اما این سیما دروغ می‌گوید .
نمی‌فرماید زبانش دروغ می‌گوید بلکه می‌فرماید خود پیشانی‌اش دروغ می‌گوید .
در آیه بعد ، قرآن لحن اکیدی دارد . بعد از آن که تشت رسوایی‌

[١] بقره / . ٢٧٣ [٢] علق / ١٥ و . ١٦