مقصود این است که در کار دنیا مثل آدمهایی باش که فکر می‌کنند همیشه‌ هستند و می‌گویند " حال که ما همیشه هستیم ، به اندازه کافی وقت داریم‌ پس کارهایمان را بعد انجام می‌دهیم " ، ولی برای آخرتت جدی باش . بعضی برعکس ، گفته‌اند که مقصود این است که کار دنیاست که خودت باید انجام بدهی ، آخرت را خدا کریم است ! کار دنیا که می‌رسد جدی بچسب : ما در این دنیا هنوز خیلی باید باشیم ، حالا که هستیم خانه باید داشته باشیم‌ ، زندگی باید داشته باشیم ، فردا که نمی‌میریم . مدتی باید زندگی کنیم ، بالاخره آدم زنده وسایل می‌خواهد ، آخرت هم مال خداست ، خدا کریم است . برخلاف این دو نظر این حدیث از آن احادیث معجزه‌آساست که دستور به‌ جدی‌بودن در هر دو مورد است . حضرت می‌خواهد بفرماید تو آن کسی هستی که‌ در خانه‌ای زندگی می‌کنی و بعد هم از آن خانه می‌خواهی منتقل به خانه دیگری‌ بشوی و در آنجا زندگی کنی ، ولی نمی‌دانی از این خانه که در آن زندگی‌ می‌کنی فردا منتقل می‌شوی یا پنج سال دیگر یا ده سال دیگر . اگر بدانی فردا از اینجا منتقل می‌شوی که دیگر برای اینجا کاری نمی‌کنی ، تمام کارهایت را برای آنجا متمرکز می‌کنی . اگر مثلا گوشه‌ای از این خانه یک ذره گچ بخواهد ، می‌گویی ما که فردا می‌خواهیم برویم ، دیگر چرا بیاییم اینجا را گچ کنیم‌ ؟ بیاییم برای آنجا که فردا می‌خواهیم برویم کاری انجام دهیم . اما اگر بدانی که تا پنج سال دیگر در اینجا باید زندگی کنی و بعد از پنج سال به‌ آنجا می‌روی ، می‌گویی حالا کارهای اینجا را انجام دهیم ، هر وقت خواستیم‌ آنجا برویم کارهایش را هم انجام می‌دهیم . این حدیث می‌گوید هیچکدام از ایندو را نکن . وقتی برای اینجا فکر می‌کنی‌ ، فکر کن که از کجا معلوم است که ما فردا بمیریم ، شاید زنده باشیم .