خدا شما را در روز جمع گرد می‌آورد و آن روز تغابن است . این که معنای‌ تغابن چیست هنگامی که به آن آیه رسیدیم ان‌شاالله عرض می‌کنیم . در قسمتهای اول این سوره ، تکیه آیات بر مساله بازگشت به خداوند یعنی‌ مساله معاد و همچنین نبوت است و در آخر ، آیات مربوط به انفاق و صبر و برخی امور دیگر خواهد آمد ، ولی ظاهرا بیشتر تکیه آیات این سوره بر مساله معاد است به طوری که مسائلی هم که در ابتدا ذکر می‌فرماید به منزله‌ تمهید و مقدمه‌چینی یعنی ذکر مقدمات استدلال برای مساله معاد است . شروع سوره با این آیه است: " « یسبح لله ما فی‌السموات و ما فی‌الارض‌ " هر چه در آسمانها و هر چه در زمین است ذات الله را تسبیح و تنزیه‌ می‌کنند . هر اسمی از اسما الهی اسم یک صفت خاص است ، مثل " علیم " که خدا را به صفت خاص علم یاد می‌کنیم ، یا " رحیم " که خدا را به‌ صفت خاص رحمت یاد می‌کنیم ، یا " قدیر " که خدا را به صفت خاص‌ قدرت یاد می‌کنیم . ولی کلمه " الله " اسم یک صفت خاص نیست ، بلکه‌ " الله " یعنی آن ذاتی که هر صفتی که صفت کمال است و هر اسمی که " اسم حسنی " شمرده شود [ در بر دارد ] . درواقع " الله " اسم جامع است‌ ، اسمی است که اجمال همه آن اسمهاست و آن اسمهای دیگر همه تفصیل این‌ یک اسم هستند .

معنای تسبیح موجودات

همه ماسوا ، همه مخلوقات ، تسبیح‌گو و تنزیه گوی او هستند . راجع به‌ این مطلب مکرر در اوائل سوره‌های دیگر بحث کرده‌ایم که آیا مقصود از تسبیح ، آن چیزی است که فلاسفه آن را " تسبیح تکوینی " می‌نامند و به‌ اصطلاح " زبان حال " مقصود است و نه زبان واقعی ، و یا قرآن امر بالاتری‌