شخص دیگری موافقت یا عدم مخالفت خود را اعلام کند . این را " اذن " می‌گویند . " این کار را به اذن پدرم کردم " یعنی پدرم اعلام کرد که من‌ مخالف نیستم . در مفهوم اذن ، اعلام خوابیده است . اصلا این لغت در زبان‌ عربی هر جا به کار برده می‌شود ، به معنای اعلام است : " « ثم اذن مؤذن‌ ایتها العیر انکم لسارقون »" [١] که در داستان یوسف است : اعلام کننده‌ای اعلام کرد [ که ای اهل قافله هر آینه شما سارق هستید ] . به‌ اذان به همین جهت که اعلام است " اذان " می‌گویند . فرق اذان با اقامه‌ این است که اقامه مقدمه برپاداشتن نماز است ، با اقامه نماز شروع می‌شود ، ولی اذان اعلام است . ما اگرچه ، هم اذانی که مقدمه نماز باشد داریم و هم اذان اعلامی ، ولی اصل معنای اذان اعلام است که کسی بالای ماذنه می‌رود و با صدای بلند به مردم اعلام می‌کند که موقع نماز است و آماده برای نماز باشید . پس مساله اذن ، اعلام رخصت است ، اطلاع‌دادن به طرف مقابل است‌ که مانعی نیست . به فارسی می‌گوییم : اجازه دادیم . کلمه " اجازه " که‌ در فارسی به کار می‌رود و عربی است ، از ماده " جواز " به معنای عبور است . وقتی کسی می‌خواهد از دروازه‌ای و یا مرزی عبور کند و از آنجا بگذرد ، نیاز دارد که شخص دیگری به او جواز بدهد ، یعنی به او اعلام کند که حق‌ عبور کردن و گذشتن دارد .
در عالم آنچه به انسان می‌رسد ، دو جور است : بعضی چیزها برای انسان‌ خوشایند است و بعضی چیزها ناخوشایند و ناراحت‌کننده ، که انسان آنها را برای خودش مصیبت می‌داند . آسیبهایی را که به جان و مال انسان می‌رسد ، آسیبهایی که به فرزندان و دوستان انسان می‌رسد " مصیبت " می‌گوییم .

[١] یوسف / . ٧٠