می‌گوییم " مغفرت " الهی ؟ به این جهت که انسان گناهی به درگاه الهی‌ مرتکب می‌شود که استحقاق مجازات دارد . خداوند متعال او را مجازات‌ نمی‌کند و از او صفح می‌کند و به روی بنده‌اش هم نمی‌آورد و بالاتر اینکه روی‌ آن را هم می‌پوشاند ، روپوشی می‌کند . این " روپوشی " یکی از این جهت‌ است که نمی‌گذارد دیگران از آن اطلاع پیدا کنند و [ دیگر اینکه ] از رحمت‌ و فضل خودش هم چیزی اضافه به او می‌دهد . و لذا قرآن می‌فرماید : " « وان‌ تعفوا وتصفحوا و تغفروا فان الله غفور رحیم »" . اگر در مورد همسران و فرزندان خطاکار عفو کنید و صفح کنید و غافر باشید بدانید که خداوند هم‌ غفور و رحیم است . یعنی اگر چنین کنید همان کاری را کرده‌اید که خدا در مقابل بندگان گناهکار خود می‌کند ، مظهر اسم " یا غفور " باشید ، مظهر اسم " یا رحیم " باشید .
اینجا از آن مواردی است که در جمله شرطیه چیزی که به منزله علت است‌ جانشین " جزا " شده است . در قرآن کریم این امر نظایر زیادی دارد و یکی از فنون بلاغت است . در سوره لقمان قبلا خواندیم : " « و من یشکر فانما یشکر لنفسه »" هر بنده‌ای که شاکر باشد بداند که این شکر به سود خودش است . خداوند نیازی به شکر بندگان ندارد و اثر شکر بندگان باز به‌ خود بندگان برمی‌گردد . عبودیت ، [ موجب ] تکامل بشر است . این جمله به‌ صورت شرط و جزا بیان شده است . در ادامه می‌فرماید : " « و من کفر فان‌ الله غنی حمید »" [١] و کسی که کفر بورزد ضررش به خودش برمی‌گردد .
ولی " ضررش به خودش برمی‌گردد " به عنوان جزا نیامده است بلکه به جای‌ آن فرموده است : خداوند از همه جهانیان بی‌نیاز است .
در آیه مورد بحث هم نمی‌فرماید اگر عفو کنید ، صفح کنید و بیامرزید

[١] لقمان / . ١٢