" « و لکن المنافقین‌ لایعلمون »" . عبدالله بن ابی هنوز به مدینه نرسیده بود که خدای متعال دو بار ذلت او را به او نشان داد . این‌طور اشخاص که منافق و ترسو هستند وقتی که در میان رفقای خودشان هستند رجز می‌خوانند ولی در جمع به کلی شکل دیگری به‌ خود می‌گیرند . وقتی که آمد خدمت پیغمبر ، قسمهای غلاظ و شدادی خورد که‌ اصلا من این حرفها را نگفته‌ام و اینها را به من دروغ بسته‌اند . این اولین‌ ذلتش بود . بعد هم پسرش آمد خدمت پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و عرض کرد : یا رسول‌الله همه می‌دانند که در میان انصار ، جوانی نسبت به‌ پدر و مادرش خوشرفتارتر از من نیست . من پدرم را به عنوان یک پدر دوست دارم ولی پدر من منافق است . اگر حق پدرم کشته شدن است فرمان بده‌ تا خودم او را بکشم . فرمود : نه . با اینکه پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله او را نهی کرد ، آمد کنار دروازه مدینه ایستاد . هر کس می‌آمد می‌دید که او دارد قدم می‌زند و شمشیرش هم دستش است . پدرش از دور پیدا شد . جلوی او را گرفت و گفت حق ورود به مدینه را نداری . تا پیغمبر اجازه‌ ندهد من نمی‌گذارم وارد مدینه شوی . این آدمی که اینچنین لاف می‌زد که اگر به مدینه برگردم پیغمبر را از مدینه بیرون می‌کنم ، کارش به جایی رسید که‌ روز بعد ( بیش از یک روز هم تا رسیدن به مدینه فاصله نشد ) نزدیکترین‌ افراد به او یعنی پسرش به او گفت من بدون اجازه پیامبر نمی‌گذارم وارد مدینه بشوی . " « یا ایها الذین امنوا لاتلهکم اموالکم و لا اولادکم عن ذکرالله و من‌ یفعل ذلک فاولئک هم الخاسرون »" . گویی قرآن می‌خواهد این‌طور نتیجه‌ بگیرد که این