رشته‌های علوم عقلی مثل فلسفه هم تا حدودی چنین حالتی پیدا کرده است .
ولی از این حدود اگر خارج شود هر اندازه هم خدمت عظیم و بزرگ باشد دیگر جز یک فداکاری هیچ چیز دیگری نمی‌تواند باشد . ما نمونه‌اش را دیده‌ایم که‌ چقدر افرادی از بین رفتند ، البته نه خودشان بلکه از نظر اجتماع .
ما ابتدا از کسی نام می‌بریم که ایشان البته به جهت دیگری نه تنها از بین نرفته ، الحمدلله یک شخصیت بزرگ اجتماعی است یعنی استاد خودمان‌ علامه طباطبایی . این مرد بزرگ از آن استعدادهای فوق‌العاده است و در همه‌ رشته‌های علوم اسلامی کار کرده و زیاد هم کار کرده است . ایشان احساس کرد که ما از نظر تفسیر خیلی جای خالی داریم و در این زمینه احتیاج داریم .
ولی تفسیر یک علمی است که اگر کسی چهل سال هم روی آن کار کند هیچ وقت‌ اجتماع برایش قدری قائل نیست . ایشان بیست سال تمام زحمت کشید تا اینکه این تفسیر المیزان را در بیست جلد نوشت . در مورد وضع مالی ایشان‌ در جوانی ، چون الحمدلله فعلا مستغنی است [١] می‌گویم که در سالهای اولی‌ که من به تهران آمده بودم ایشان گاهی از من پنج یا شش تومان پول قرض‌ می‌گرفت . حالا چنانکه گفتم الحمدلله مستغنی است و خیال هم نمی‌کنم در همه‌ ایام سال پیش بیاید که یک نفر هدیه‌ای به منزل این مرد ببرد . ولی خدمتی‌ کرده که گرچه الان تا حدودی شناخته شده است و از ایشان تقدیر می‌شود ولی‌ تدریجا بهتر شناخته خواهد شد . آقای بروجردی مسلما صد سال دیگر فراموش‌ می‌شود ولی آقای طباطبایی صد سال دیگر خیلی اهمیت بیشتری از حالا خواهد داشت ، چون اثری به وجود آورده است که او را زنده نگه می‌دارد .

[١] ایشان چیزی در آذربایجان داشتند که بعدها توانستند پس بگیرند .