می‌گوید تو که از مرگ می‌ترسی درواقع از خودت می‌ترسی ، چون مرگ هر کس‌ همرنگ خود اوست ، مرگ هر کس مانند آینه‌ای است که در وقت مرگ چهره‌ شخص را به خودش نشان می‌دهد . اگر چهره‌ات زشت و کثیف است ، وقتی که‌ آن را ببینی ناچار از خودت وحشت می‌کنی . بعد می‌گوید مثل تو مثل همان آدم زشت و کثیفی است که از بیابان‌ می‌گذشت و در عمرش آینه ندیده بود . آینه‌ای به پشت افتاده بود . تا آینه را برداشت و طرف دیگر آن را نگاه کرد فورا آینه را شکست که عجب‌ چیز بدی پیدا کردم ! فکر نکرد او خودش است و چیز دیگری در آنجا نیست . یا تشبیه می‌کند به مرغی که در قفس است و گربه‌هایی در اطراف آن کمین‌ کرده‌اند . وقتی این مرغ می‌بیند که گربه‌ها چشمهایشان را به او دوخته‌اند و منتظرند در قفس باز بشود تا او را بربایند هیچ‌گاه آرزوی بیرون رفتن‌ نمی‌کند ، چون می‌داند که باز همین قفس بهترین زندگیها برای اوست و از آن‌ فضای وسیع که در آن ، گربه‌ها انتظار او را می‌کشند خیلی بهتر است . برای آن کسی که در جهان‌بینی‌اش دنیا برای او مزرعه است و آن کسی که در جهان‌بینی‌اش دنیا برای او مدرسه است ولی در این مدرسه خوب عمل کرده ، انتقال به آن جهان امری مطلوب است ، همان‌طور که دانشجویی که برای تحصیل‌ به خارج رفته و در آنجا به خوبی درس