یک لقب دیگر قیامت که قرآن ذکر فرموده است " یوم‌التغابن " است . تغابن از ماده " غبن " است . " غبن " داریم و " غبن " که معانی‌ نزدیک به هم دارند . این مصرع از صبیان است : " غبن در زرها زیان است‌ و غبن در رایها " . این دیگر اصطلاح بازاری است که در یک معامله و داد و ستدی که کسی انجام می‌دهد اگر کمتر از آنچه که داده است بگیرد اسمش‌ می‌شود " غبن " . این در مال است . اگر انسان در فکر ضرر کند می‌شود " غبن " . به هر حال ماده " غبن " مربوط به از دست‌دادن سرمایه است . قیامت روز " تغابن " است . " تغابن " به اصطلاح علمای صرف از باب " تفاعل " است و در معنای باب " تفاعل " اشتراک است . وقتی‌ که دو نفر یا بیش از آن در کاری شرکت داشته باشند گاهی آن را در باب‌ " تفاعل " بیان می‌کنند . " تضارب زید و عمرو " یعنی زید و عمرو هر دو در عمل زدن شریک هستند . " تغابن " یعنی مشارکت کردن در غبن . بعضی از مفسرین جنبه باب تفاعل این کلمه را درنظر نگرفته‌اند و همین‌قدر گفته‌اند که روز قیامت روز غبن است ، روز مغبونیت است ، به این معنا که هر کسی احساس مغبونیت می‌کند ، هم سعید احساس مغبونیت می‌کند و هم‌ شقی . یک مثال عادی بازاری می‌زنیم . اگر معامله یک زمین پیش بیاید ، عده‌ای‌ آن را می‌خرند و عده دیگری سرمایه خودشان را صرف آن نمی‌کنند و صرف چیز دیگری می‌کنند . بعد که این زمین ترقی می‌کند هر دو دسته احساس مغبونیت و ناراحتی می‌کنند . آن کسی که نخریده احساس مغبونیت می‌کند که عجب معامله‌ مفتی پیش آمد و انجام ندادم و آن کسی هم که معامله کرده است باز ناراحت است که چرا کم خریدم ، ای کاش بیشتر می‌خریدم . در قیامت همه‌ مردم مگر افراد بسیار نادری که یک