پدر می‌خواهد فرزندش را برای نماز بیدار کند . مادر خطاب به پدر می‌گوید : آیا دلت می‌آید بچه‌ات را از این خواب خوش بیدار کنی ؟ دلش برای این‌ فرزند می‌سوزد و می‌خواهد به او مهربانی کند و او را ناراحت نکند و لذا او را برای نماز بیدار نمی‌کند . این مادر دشمنی است که با چهره دوستی و با قصد دوستی سراغ فرزند خود آمده است . پس معلوم می‌شود خطر دشمنی که با چهره دوستی و با قصد دوستی می‌آید و آنچه بر ضرر انسان است می‌خواهد ، از خطر کافر و حتی منافق بیشتر است . لهذا قرآن در این آیه خطر این‌جور دشمنها را به انسان گوشزد می‌کند ، دشمنی‌ که با چهره دوستی و با قصد دوستی با انسان مواجه می‌شود . در ادامه آیه می‌فرماید : " « و ان تعفوا و تصفحوا و تغفروا فان الله‌ غفور رحیم »" . تفاوت دشمنی نوع سوم با دشمنی نوع دوم و نوع اول در این است که دشمنی نوع سوم از آندو خطرناکتر است ولی این تفاوت هست که‌ در اینجا سونیت در کار نیست ، با حسن‌نیت دشمنی صورت می‌گیرد یعنی‌ دشمنی از روی جهالت است . در صدر اسلام مسلمینی بودند که در مواردی که همسران و فرزندان مانع‌ می‌شدند هیچ به حرف آنها گوش نمی‌کردند . بعدها که اوضاع به نفع مسلمین‌ گردش کرد و خود آنها هم مجبور شدند مهاجرت کنند ، بعضی از مسلمین‌ می‌خواستند به انتقام آن روزهایی که آنها مانع بودند دیگر با آنها هیچ‌ معاشرتی نکنند و آنها را از خودشان طرد کنند . قرآن می‌فرماید : شما به‌ حرف آنها گوش نکنید ولی کینه آنها را هم در دل خود نگه ندارید ، عفو کنید و صفح کنید .