این مدعی پیغمبری معروف که ضمنا انسان نابغه‌ای هم بوده است چنین‌ فلسفه‌ای داشت . او براساس همین فکر و فلسفه ، مرگ را برای هر کس فی‌ حد ذاته امری مطلوب می‌دانست .
در این مکتب برای هر فردی بدون استثنا مرگ باید یک امر آرزویی باشد ، چرا که این فرد و آن فرد ندارد ، همه روحهای مردم مرغهای در قفس است‌ و زندانیهای در زندان .
این مکتب براساس دو اصل است : یکی جاودانگی روح و دیگر اینکه روح‌ انسان قبل از اینکه به این دنیا بیاید یک موجود ساخته و پرداخته کاملی‌ بوده و در این دنیا نقص پیدا کرده و بازگشت او بازگشت به کمال اول‌ است .
مکتب دیگری که درست نقطه مقابل این مکتب است و مکتبی مادی است‌ می‌گوید حیات و زندگی در همین دنیا شروع می‌شود و به همین دنیا هم پایان‌ می‌پذیرد ، مرگ نیستی است و حیات ، هستی . هستی بر نیستی و بود بر نبود در هر شکلی ترجیح دارد ، زندگی به هر شکلی بر مرگ به هر شکلی ترجیح دارد . اصلا " بود " نمی‌تواند از " نبود " کمتر باشد و نیستی نمی‌تواند بر هستی ترجیح داشته باشد . مرگ در مکتب مانی ارزش صددرصد مثبت داشت و در این مکتب ارزش صددرصد منفی دارد . پهلوان را زنده خوش است ، پهلوان باید زنده بماند . اصل اول زنده ماندن است ، هر چیز دیگر در درجه‌ بعد است .

&gt و در چندین مذهب دیگر هم ریشه داشته است . می‌گویند پادشاهی که مانی را کشت به او گفت من تو را به حکم فلسفه‌ خودت الان باید اعدام کنم و هیچ خدمتی به تو بالاتر از این نیست که تو را از این زندان بدن آزاد کنم . من قصد سوئی ندارم ، فقط می‌خواهم روحت را از زندان بدنت آزاد کنم !