آشنایی با قرآن 7
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص

آشنایی با قرآن 7 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٠٠

شرکت در نماز جمعه اگر نماز جمعه ، نماز جمعه باشد واجب است . نماز جمعه‌ای که خلیفه اموی بخواهد بخواند که نماز جمعه نیست ، اگر نماز جمعه‌ای که اسلام می‌خواهد ، تشکیل شود ، شرکت همه واجب است و هر کاری در آن حال حرام است . " « یا ایها الذین امنوا »" ای اهل ایمان ! " « اذا نودی للصلاه من‌ یوم الجمعه »" در آن وقت از روز جمعه که فریاد برای نماز یعنی صدای‌ موذن بلند می‌شود " « فاسعوا الی ذکرالله »" بشتابید به سوی ذکر حق . مقصود از ذکرالله فقط نماز نیست که استماع خطبه مستحب باشد ، به اجماع‌ همه مفسرین و فقها استماع خطبه هم واجب است نه فقط شرکت در آن دو رکعت . " « فاسعوا الی ذکرالله »" قرآن خود این سخنرانی و خطبه را " ذکرالله " می‌نامد . این تعبیرات ، تعبیرات کوچکی نیست ، حساب دارد . همین‌جاست که مفسرین اهل‌سنت می‌گویند : خطبه‌هایی که امروز در نماز جمعه‌ خوانده می‌شود " ذکرالشیطان " است در حالی که قرآن از خطبه‌های نماز جمعه به ذکرالله تعبیر می‌کند . " « و ذروا البیع »" خرید و فروش را رها کنید . گفته‌اند : بیع به‌ عنوان مثل برای کار است ، یعنی هر کاری را رها کنید . در فقه وقتی‌ می‌خواهند مثال بزنند به بیع حرام که خود تصدی به این عمل حرام است ، می‌گویند : " بیع وقت الندا " و مقصود همین است . همین که صدای موذن‌ بلند شد ، اشتغال به هرگونه کاری حرام است . همین سعودیها ظاهرها را حفظ می‌کنند . البته سالهای اول بیشتر ظواهر را رعایت می‌کردند ، حالا آن‌قدرها هم دقت نمی‌کنند . کسانی که آن وقتها رفته بودند می‌گفتند : صدای اذان که‌ بلند می‌شد حتی آن کسی که جنسش در ترازو و مشغول معامله بود معامله را رها می‌کرد و می‌گفت : حرام ! حرام ! " « ذلکم خیر لکم ان کنتم تعلمون »" این برایتان خیر و مصلحت است‌ اگر