بود اعتراف کرده است و آن همان حقیقتی بود که سقراط مدعی آن بود .
در قرآن مجید این سبک و روش زیاد معمول است . مثلا وقتی می‌خواهد بفرماید : مردمان عالم و مردمان جاهل نمی‌توانند برابر باشند ، آن را به‌ صورت استفهام ذکر می‌کند : " « قل هل یستوی الذین یعلمون و الذین‌ لایعلمون غ"[١] تو خودت بگو، آیا کسانی که می‌دانند با کسانی که نمی‌دانند مانند یکدیگرند ؟ یا آیات دیگری در این زمینه مانند : "« ام نجعل الذین‌ امنوا و عملوا الصالحات کالمفسدین فی الارض ام نجعل المتقین کالفجار " [٢] .
این آیه هم به همین صورت است و این روش در تعلیم و تربیت بسیار روش خوبی است . خداوند به اهل ایمان خطاب می‌کند .
ببینید خدای عالم در وحی خود به ما انسانها و مخلوقهای ضعیف با چه‌ صورتی مطلب را عرضه می‌دارد ؟ مثل کسی است که بخواهد قبلا از ما اجازه‌ بگیرد و بعد سخنش را ذکر کند و این چقدر در نفس و روح ما موثر است .
می‌فرماید : " « یا ایها الذین امنوا »" ای اهل ایمان ! " « هل ادلکم‌ علی تجار تنجیکم من عذاب الیم »" آیا شما را راهنمایی کنم به معامله و تجارتی که شما را از عذابی دردناک برهاند ؟ این " « هل ادلکم » " آنقدر به قول علمای ادب در آن " استعطاف " هست که وقتی انسان فکر کند که خدای عالم با ما که بشر ضعیف هستیم به این صورت دارد صحبت‌ می‌کند [ نمی‌تواند نه بگوید ] . گویا خداوند چنین می‌گوید : آیا اجازه‌ می‌دهید من شما را یک راهنمایی کنم ؟ حال مگر می‌شود انسانی پیدا شود که‌ ببیند خدای عالم از او تقاضا کند که آیا اجازه هست من شما را یک‌ راهنمایی کنم و بعد هم به‌طور

[١] زمر / [٩] [٢] ص / . ٢٨