در رسالت پیامبران دو چیز ، اصل اصل همه چیز دیگر است . یکی مساله‌ توحید و اقسام توحید است و از آن جمله توحید در عبادت ( غیر خدا را پرستش نکردن ) و دوم مساله معاد یعنی بازگشت همه مردم به سوی خداوند و به یک اعتبار بازگشت همه مردم به سوی اعمال و رفتار و کردار خودشان‌ است . اگر بخواهیم از دید دیگری به این مطلب نظر کنیم این‌طور باید بگوییم که همه رسالت انبیا در دو چیز خلاصه می‌شود که یکی مربوط به خداست‌ و دیگری مربوط به انسان است و هر دو هم به یک اصل برمی‌گردد . آنچه که‌ مربوط به خداست ، یگانگی حق است از هر جهت ، که انسان باید این یگانگی‌ را درک کند و بر اساس این یگانگی حق عمل کند . آنچه مربوط به انسان‌ است این است که انسان یک موجود فانی نیست ، موجودی باقی است و سعادت و شقاوت جاویدان او را اعمال و رفتار او در این دنیا باعث می‌شود ، هر گونه در این دنیا عمل کند در آنجا نتیجه‌اش را خواهد گرفت . معمولا این دعوت پیامبران در هر دو جبهه با یک نوع مقاومتی روبرو می‌شد ، هم در جبهه توحید و هم در جبهه معاد و در هر کدام به یک شکل خاص . در جبهه معاد اغلب به صورت یک استبعاد بود : مگر چنین چیزی ممکن است ؟ انسان بعد از اینکه مرد ، دیگر مرد و تمام شد ، فانی و نیست شد . خیال‌ می‌کردند مردن برای انسان فنا و نیستی است . وقتی که انسان مرد و نیست‌ شد و اعضای بدنش متفرق گردید و هر جزئی به جایی پراکنده شد ، مگر می‌توان‌ باور کرد که باز همین انسان مبعوث و محشور