به نهایت کمال خودشان برسند . قرآن حرفش این است که نه تنها انسان‌ بلکه همه موجودات قافله‌ای هستند که به طرف عالم آخرت حرکت می‌کنند و برای همه آنها عالم آخرت هست . اگر نشئه بعد از این دنیا که نشئه بقا و جاودانگی است و نشئه‌ای است که کشته‌ها در آنجا به ثمر می‌رسد نبود ، کار این دنیا عبث بود ، همان‌طور که اگر دوره کشت داشته باشیم و دوره درو نداشته باشیم عبث است . خدا خلقت را به حق آفریده است و خلقت پوچ‌ نیست و معنا دارد . روح آخرت یعنی بازگشت اشیا به سوی خداوند ، از خداوند به وجود آمده‌اند و به خداوند بازمی‌گردند . اگر از خدا به‌وجود می‌آمدند و به خدا بازنمی‌گشتند ، خلقت باطل بود . یک مقدمه برای قیامت همین مساله است که آفرینش به حق بپا شده است‌ ، آفرینش پوچ و باطل نیست ، آفرینش " برای " دارد . اما باید توجه‌ داشت که این در فکر کوچک ماست که به سعادت فرد و سعادت اجتماع که‌ می‌رسیم در این نقطه می‌ایستیم ، ولی اگر کسی این " برای " ها را خوب‌ تعقیب کند می‌بیند آن چیزی که همه " برای " ها به آنجا منتهی می‌شود خود خداست ، آن نهایتی که وقتی به آنجا می‌رسند دیگر آنجا نهایت کار است و آنجاست که همه چیز به پایان می‌رسد خدای متعال است . خدای متعال خودش‌ حق است و خلقت را که به حق آفریده است درواقع این‌گونه است که خلقت‌ را به سوی خود آفریده است .

مراد از نیکو کردن صورت انسان

" « و صور کم فاحسن صورکم غ" خدا شما را مصور گردانید و صورت شما را نیکو گردانید . مفسرین این سوال را مطرح کرده‌اند که آیا مقصود از صورت‌ در اینجا همان است که در فارسی به آن " چهره " می‌گوییم و مقصود آیه‌ این است که خدا اندامهای انسان مثل چشم را زیبا آفرید ؟ این