دوم مساله شهادت است . مرگ به صورت شهادت ، جمع میان هردوست . از یک طرف ولی‌الله از این جهان به جهان دیگر منتقل شده و از طرف دیگر فرصت را از دست نداده است ، چرا که شهادت یعنی تبدیل کردن عمر به‌ بهترین شکل عمل ، یعنی به‌صورت یک عمل و به‌صورت یک تکلیف و یک‌ مسؤولیت ، عمر را به پایان رساندن ، که دیگر انسان نمی‌تواند چنین فرض‌ کند و بگوید که اگر من شهید نشوم و در دنیا عمر کنم ممکن است کار بالاتری‌ انجام دهم ، کار بالاتری نیست .
پیغمبر فرمود : هر ذی‌بری یعنی هر صاحب عمل نیکی ، فوق عمل برش ، بری‌ هست ، مگر شهادت که دیگر مافوق این بر ، بری نیست [١] ، یعنی کسی‌ نمی‌تواند بگوید من آرزوی شهادت در راه خدا را ندارم ، برای اینکه‌ می‌خواهم به جای شهادت کار بالاتری در این دنیا انجام بدهم . پیغمبر فرمود کار بالاتری وجود ندارد . این است که در مقابل آرزوی مرگ به صورت‌ شهادت ، دیگر خواستن طول عمر معنی ندارد و ما می‌بینیم که اولیاالله‌ همیشه مرگ به‌صورت شهادت را آرزو می‌کنند . آن جمله‌ای که علی علیه السلام‌ فرمود که اگر هزار ضربت شمشیر بر من وارد شود و شهید شوم آن را بر مرگ‌ در بستر ترجیح می‌دهم ، معنایش همین است .
آن کسانی که اولیاالله واقعی هستند آن دنیا را به رای‌العین دارند می‌بینند و از آنچه پیش فرستاده‌اند [ خشنودند ] .
در نهج‌البلاغه آمده است که پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله به‌ امیرالمومنین علیه السلام فرمود : یا علی ! مرگ تو به صورت شهادت است‌ و تو شهید از دنیا خواهی رفت . علی علیه السلام می‌فرماید وقتی که در احد هفتاد نفر از مسلمین شهید

[١] بحارالانوار ، ج / ٧٤ ص . ٦٠