کدام به‌دنبال دیگری چطور نظم خاصی دارد و به سوالات جواب می‌دهد . پس در آن آیات مساله بشارت مطرح شد و در این آیه مطلب این‌طور بیان‌ شد که خیال نکنید که توسعه اسلام و عالمگیرشدن شعاع دین اسلام بستگی دارد به این که این بنی‌اسرائیلی که عیسی علیه السلام به آنها بشارت داده ، گرایش پیدا کنند یا نکنند ، مردم دنیا همه منتظر ایستاده‌اند که آیا اینها مسلمان می‌شوند ، نه ، مسلمان شدن آنها فقط برای خود آنها خوب بوده‌ است . این نور خداست و نور خدا خاموش‌شدنی نیست . اراده خدا تعلق‌ گرفته است که این نور را جهانگیر کند .

سر خاموش نشدن نور خدا

اینجا سوال دیگری پیش می‌آید و این سوال خیلی مهم است : خدا چطور نور خودش را جهانگیر می‌کند ؟ وقتی می‌گوییم خدا نور خودش را تمام می‌کند ، آیا مقصود این است که این نور خود به خود خاموش می‌شود ولی خدا با یک‌ قوه قسری ( به قول حکما ) جلوی خاموشی آن را می‌گیرد ؟ یا نه ، خدا در خود این نور ، در خود این حقیقت ، چیزی قرار داده که چون حقیقت است ، اراده خدا تعلق گرفته که حقیقت باقی بماند ؟ این نکته عجیبی است که در این آیه و در آیات دیگر به آن اشاره شده است . ابتدا آیه دیگری را که این معنا را بیان کرده ذکر می‌کنم و بعد به این‌ آیه می‌پردازم . قرآن منطقی دارد که خیلی با منطقهای ما در امروز متفاوت‌ است و همین منطقهای کج و کوله ما فعلا حجاب اسلام است . حقیقت مطلب‌ این است که این حرفی که سید جمال‌الدین اسدآبادی گفته ، بسیار حرف حسابی‌ است : " الاسلام محجوب بالمسلمین " اسلام یک حجاب بیشتر ندارد و آن‌ همین مسلمین هستند . گفت : " تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز " . اسلام مثل یک نوری است که در پشت شیشه‌های کج و کوله