گفته‌اند : در قرآن مکرر اعمال انسان را به‌عنوان پیش‌فرستاده‌ها تعبیر می‌کند مثل آیه سوره حشر : " « یا ایها الذین امنوا اتقوا الله و لتنظر نفس ما قدمت لغد »" [١] و تعبیر " « ما قدمت یداه »" [٢] و " « بما قدمت ایدیهم »" [٣] هم در قرآن زیاد آمده است . بنابراین‌ معنای آیه چنین است : انفاق کنید و پیش بفرستید خیر را برای خود ، اعمال شما پیش فرستاده‌هاست، کوشش کنید که آن چیزی را که پیش می‌فرستید خیر باشد .

شح نفس

" « و من یوق شح نفسه فاولئک هم المفلحون »" . این مضمون در آیات‌ پیش هم آمده بود ، در سوره حشر هم این مضمون را خواندیم . " شح " عبارت است از بخل توام با طمع و حرص . بخل یعنی امساک ، در مقابل جود که بخشندگی است .
در قرآن ، هم کلمه " بخل " و هم کلمه " شح " آمده است . آن‌طور که‌ بعضی گفته‌اند بخل عبارت است از همان حالت امساک . در فارسی هم‌ می‌گوییم فلان‌کس آدم بخیلی است ، یعنی آدم ممسکی است ، جود و بخشش‌ ندارد . شح ، بخل است به‌علاوه حرص . حال ممکن است کسی بخیل باشد یعنی‌ نسبت به آنچه دارد خیلی ممسک باشد اما حرص اینکه باز بیشتر به دست‌ آورد نداشته باشد . حریص نیست اما آنچه را که دارد با گاز انبر هم‌ نمی‌توان از دستش بیرون آورد . بعضی دیگر حریص هستند ، آزمند هستند و دائما می‌خواهند جمع کنند اما متقابلا بخشنده هم هستند . ولی " شحیح " به‌ آدمی می‌گویند که هر دو را با هم جمع کرده باشد ، هم

[١] حشر / . ١٨ [٢] کهف / ٥٧، نبا / . ٤٠ [٣] بقره / ٩٥، نسا / ٦٢، قصص / ٤٧، روم / ٣٦، شوری / ٤٨، جمعه / ٧.