هر اطاعتی مستلزم یک نوع توکل است . اطاعت از توکل جدا نیست ، حتی‌ اطاعت غیرخدا . اطاعت یک انسان از نوعی توکل به آن انسان جدایی‌ناپذیر است . انسانی را فرض کنید که در یک دستگاه انسانی کار می‌کند ، مثل یک‌ کارمند که در دستگاه دولت کار می‌کند . چنین شخصی دستورهایی را که‌ دریافت می‌کند اجرا می‌کند . در مقابل این که برای این دستگاه کار می‌کند ، این دستگاه متعهد است مخارج ماهانه او را برساند ، اگر بیمار شد در بیمارستان از او پذیرایی کند . اطاعت ، یک رابطه طرفینی است . از یک‌ طرف اطاعت‌کردن ، تسلیم‌بودن ، جز درباره امر آن مقام یا آن دستگاه و جز درباره وظیفه نیندیشیدن و از طرف دیگر تعهد به تحت حمایت قرار دادن و او را به خود وانگذاشتن . البته در دستگاههای بشری توکل صحیح نیست . یکی از اشتباهاتی که در باب توکل می‌شود ، خلط میان " توکل در سرنوشت‌ " و " توکل در وظیفه " است . ما در باب توکل یک وظیفه داریم که‌ همان اطاعت است . ما باید کار را به منظور اطاعت و به منظور امر انجام‌ دهیم ولی اوست که ما را در حفاظت خود قرار می‌دهد . بعضی از افراد به‌ جای اینکه توکل در سرنوشت کنند ، توکل در وظیفه می‌کنند ، یعنی به جای‌ اینکه اطاعت کنند ، توکل می‌کنند . نه ، اطاعت کن ، ببین او چه دستور داده است ، اگر دستور داده است که حرکت کنی حرکت کن و اگر دستور داده‌ است نروی نرو ، تو خود را آماده اجرای دستور او کن و آن‌وقت اعتماد داشته باش که او تو را به خود وا نمی‌گذارد . مثلا به انسان گفته‌اند تو