« یوم الحسره اذ قضی الامر و هم فی غفله و هم لایومنون »" [١] . یکی از اسمهای قیامت " « یوم الحسره »" است ، روز تاسف. می‌فرماید انذار کن‌ ، بترسان مردم را از روز تاسف ، وقتی که دیگر کار از کار گذشته است و دیگر راه بازگشتی نیست ، سرمایه‌ها همه هدر رفته است ولی امروز در حال‌ غفلت است .
پس آنها که تغابن را به همان معنای خود غبن گرفته‌اند و از معنای باب‌ تفاعل آن قطع نظر کرده‌اند به هر حال درست معنا کرده‌اند و در حدیث هم‌ آمده است که در قیامت همه مردم مگر نوادری از آنها ( الا ما شذ و ندر ) احساس غبن می‌کنند حتی سعدا و اهل بهشت .

معنای دوم

اما اگر نظر به باب تفاعل داشته باشیم ، آنچنانکه در بعضی تفاسیر از جمله تفسیر المیزان به این نکته توجه کرده‌اند [ معنای دیگری از آیه‌ فهمیده می‌شود ] . تغابن یک کار اشتراکی است . تغابن در جایی است که دو نفر که با یکدیگر همکاری دارند ، احساس کنند که هر دو ضرر کرده‌اند . این‌ مساله‌ای است که گاهی در فقه مطرح می‌شود و یادم هست که در شرح لمعه مطرح‌ شده است که آیا ممکن است دو نفر با یکدیگر معامله کنند و هر دو مغبون‌ شوند ؟ در باب غبن می‌گویند آن طرفی که مغبون است " خیار فسخ " دارد و حق دارد معامله را فسخ کند . قهرا این مساله را طرح کرده‌اند که آیا می‌شود خیار غبن برای هر دو طرف پیدا شود ، یعنی هم فروشنده مغبون باشد و هم‌ خریدار ؟ وجوهی ذکر کرده‌اند .
یادم هست در سالهای قبل از اینکه ما قم برویم و بچه بودیم ، در فریمان‌ یک رئیس شهربانی بود که هیکل عجیبی داشت . معلوم بود که

[١] مریم / . ٣٩