حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - ٧/ ٢٨ حرمت حرم

٧٢٨. كامل الزيارات‌ به نقل از ابو سعيد عقيصا: شنيدم كه امام حسين عليه السلام پس از مذاكره خصوصى و طولانى با عبد اللّه بن زبير، رو به يارانش كرد و فرمود: «اين به من مى‌گويد:" كبوترى از كبوتران حرم باش!"، در حالى كه اگر من كشته شوم، ولى بتوانم به اندازه فاصله ميان دو دستِ كشيده از آن (حرم) دور باشم، دوست‌تر دارم تا اين كه كشته شوم و فاصله‌ام تا آن، يك وجب باشد و اگر در طَف‌[١] كشته شوم، دوست‌تر دارم تا اين كه در مسجد الحرام كشته شوم».

٧٢٩. تاريخ دمشق‌ به نقل از بشر بن غالب: عبد اللّه بن زبير به حسين بن على عليه السلام گفت: كجا مى‌روى؟ به سوى كسانى كه پدرت را كشتند و به برادرت نيزه زدند؟

فرمود: «در فلان‌جا و فلان‌جا كشته شوم، برايم بهتر است كه به بهانه من، [خونريزى را] در آن (مكّه) حلال كنند».

٧٣٠. كامل الزيارات‌ به نقل از ابو جارود، از امام باقر عليه السلام: امام حسين عليه السلام يك روز پيش از روز كوچ حاجيان به مِنا،[٢] از مكّه خارج شد و عبد اللّه بن زبير، او را بدرقه كرد و گفت: اى ابا عبد اللّه! موسم حج رسيد و تو آن را وا مى‌گذارى و به عراق مى‌روى؟

فرمود: «اى پسر زبير! اگر در ساحل فرات دفن شوم، دوست‌تر دارم تا در صحن كعبه دفن شوم».

[١] طَف، نام ديگر صحراى كربلاست.

[٢] در متن عربى« تَروِيَه» آمده و آن، روز هشتم ذى حجّه است كه كاروان‌ها آب و توشه خود را براى اقامت در عرفات و مِنا برمى‌دارند و مستحب است كه نماز ظهر آن روز را در مِنا بخوانند و سپس به عرفه بروند.