حكمت نامه امام حسين - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣١ - فصل چهارم حكمت هاى جامع حسينى

٦٨٥. كفاية الأثر به نقل از يحيى بن يعمن (نعمان): نزد امام حسين عليه السلام بودم كه عربى به شدّت گندمگون و نقابدار بر او در آمد و سلام كرد. امام حسين عليه السلام پاسخ داد. [مرد عرب‌] گفت: اى فرزند پيامبر خدا! سؤالى دارم.

فرمود: «بگو ...».

گفت: زشت‌ترين چيز، چيست؟

فرمود: «فسق و فُجورِ در پيرمرد، خشم در سلطان، دروغ در انسانِ بزرگ، بخل در توانگر و حرص در دانشمند».

٦٨٦. مستدرك الوسائل: به امام حسين عليه السلام گفته شد: فضيلت چيست؟

فرمود: «در اختيار داشتن زبان و نيكى كردن [به ديگران‌]».

گفته شد: نقصان چيست؟

فرمود: «اين كه آنچه را به كارت نمى‌آيد، به زحمت بر دوش گيرى».

٦٨٧. كتاب من لا يحضره الفقيه‌ به سندش، از امام حسين عليه السلام، هنگامى كه به ايشان گفته شد: اى فرزند پيامبر خدا! چگونه صبح كردى؟: صبح كردم، در حالى كه پروردگارم بر فراز من و آتش، جلوى من است و مرگ، مرا مى‌جويد و حساب، مرا احاطه كرده است و من، در گروِ عمل خويشم. نه آنچه دوست دارم، مى‌يابم و نه مى‌توانم آنچه را ناخوش دارم، از خود برانم. كارها به دست غيرِ من است. اگر بخواهد، عذابم مى‌كند و اگر بخواهد، از من درمى‌گذرد. پس كدام فقير، فقيرتر از من است؟».